من، دختر

از کودکی سعی کردم خودمو به بابام ثابت کنم. به عنوان یه دختر که می تونه مث پسرا قوی باشه و به تنهایی گلیمشو از آب بیرون بکشه... مث پسرا که هیچ وقت اشتباه نمی کنن... مث پسرا که بابام بتونه روم حساب کنه... با وجودی که ته دلم می دونستم این صفت هایی که به ظاهرمال پسرهاست، در واقع ربطی به جنسیت ندارن. با وجود این سعی می کردم. و بابام همیشه بهم می گفت تو خیلی مغروری...رد کودکی هام تا امروز هم باقی مونده. شاید برای این باشه که وقتی امشب تصادف کردم، هیچی برام ناراحت کننده تر از تصور مواجه شدن با بابام نبود. نه فرار کردن اون آدم، و نه پاسخ ها و قوانین احمقانه ای که پلیس بهم گفت. من از بابام شکست خورده بودم.