1.
دچار یک درگیری ذهنی شدید در مورد تغییر شغلم شدم. دلایلش مفصله. ولی واکنش های ناخودآگاه درونیمه که خیلی بیشتر توجهمو جلب کرده. نمونه اش همین امروز سر کلاس راهنمایی هام، بینشون که قدم می زدم و نگاهشون می کردم، حس می کردم که عاشق تک تکشونم و نمی تونم بدون دیدنشون و انرژی گرفتن ازشون زندگی کنم. این علاقه مو هم به روش های مسخره ای بروز می دادم مث کشیدن موهای یکی، فشار دادن پشت گردن اون یکی، و حتا گفتن جملات مستقیم. مثلا: نساء، موهاتو زدی؟ چقدر خوشگل شدی امروز!!!

2.
دارم عصبانی شدن، واکنش های تند، داد زدن، مخالفت کردن، دعوا کردن، نه گفتن، و از این جور چیزا رو کم کم یاد می گیرم بعد از این همه سال! زیاد هم بد نیست، امکانات جدیدی رو در برخوردم با آدما برام فراهم می کنه! ابزار کارآمدیه یه جاهایی. یه نکته ی جالب هم در مورد واکنش شاگردهام اینه که، توی این جور مواقع بیشتر به آدم اعتماد می کنن و حتا یه جورایی بیشتر از قبل دوستم دارن! موجود عجیبیه این آدمیزاد!