در تجربه ی 10 روزه ام از کار در دفتر یک شرکت معتبر چیزهای زیادی درباره ی خودم آموختم و به نتایج قابل توجهی رسیدم. چیزی که در این مدت کوتاه یاد گرفتم، نوع جدید کار و یا تجربه ی جدید نبود. بلکه رویکرد دیگران به کار، آنچه "کار جدی" می دانند و تعریفشان از "کار حرفه ای" بود. و بیش از پیش متوجه تفاوت شیوه ی زندگی ام با دیگرانی که اطرافم فراوانند شدم.
این که عده ی زیادی از مردم خموده، افسرده، عصبی و پرخاشگر هستند زیاد عجیب نیست. اگر در محیط های کمابیش مشابه و با رویکرد مشابه مشغول انجام کار باشند.
تصور کن مجبور باشی تمام شادی، انرژی و طراوت صبحگاهیت را پشت در بگذاری و با قیافه ی کاملا جدی و اخمو وارد محل کارت شوی، خوش و بش کردن و اصولا گفتگوی غیر از کار – حتا برای چند لحظه- و یا یک شوخی کلامی کوچک.. و یا هر گونه ارتباط انسانی توام با لبخند برایت ممنوع باشد چون آنجا محیط کار جدی است! و ناچار باشی این وضعیت را تا ساعت 5/5 عصر تحمل کنی. نمی دانم چرا آدم ها جدیت در کار را با قیافه ی جدی داشتن عوضی می گیرند!
روز آخر بحث جالبی با خانم مدیر داخلی شرکت داشتم.. و هرچه تلاش کردم به او بفهمانم که آدم باید کاری را انجام دهد که از انجام دادنش لذت می برد.. یا لااقل بتواند چیزی را در آن کار پیدا کند که خوشحالش می کند تا کار برایش به سرگرمی قابل تحملی تبدیل شود، نتوانستم. اصرار داشت که کار با سرگرمی فرق دارد.. کار واقعی جدی است!! و وقتی گفتم آدم فقط یک بار زندگی می کند و باید از زندگی اش لذت ببرد، گفت این ها شعاری بیش نیست و زندگی واقعی با لذت کاری ندارد. نمی دانم چرا آدم ها لذت یردن را با بشکن زدن عوضی می گیرند؟ نمی دانم چرا اصولا لذت بردن پدیده ای ناخوشایند و غیر اخلاقی و غیر مهم تلقی می شود و به نظر آدم ها چیزی جز شعار نیست و در زندگی واقعی جایی ندارد؟ راستی چطور می شود که آدم با همکارش دوست نباشد.. در عین حال که بیشتر ساعات روز را با او در یک اتاق کار می کند و حرف می زند؟
تعریف " کار حرفه ای " هم از قرار چیزی مشابه همین است.. با این توضیح اضافه تر که کار حرفه ای کاری است که از راه آن بشود پول خوبی به جیب زد.
در این چند روز چیزهای مهمی فهمیدم.
مثل این که پول اولویت اول هر کاری است.
مثل این که فونت یک متن حتما باید 13.5 باشد و نه 13 یا 14، و این امر یک مسئله ی مهم و جدی در کار است که باید به آن دقت کرد. مثل این که اگر کسی رئیس است باید از هر وسیله یا نشانه ای استفاده کند تا این موضوع را به رخ تو بکشد. مثل این که اگر در محیط کار جدی(!) بخواهی علت دستوری را بپرسی، کار خیلی بی ادبانه ای کرده ای... اصولا پرسش "چرا؟" تابویی است که در این شرایط نباید شکسته شود.
و از همه مهم تر این که فکر کردن و ایده دادن ممنوع است. مغزت را نباید با خودت سر کار ببری.
خلاصه این که به قول بهنام شده بودم مثل یک بز کوهی که انداخته باشندش توی قفس!
بزرگ ترین حسنی که این چند روز کار برای من داشت این بود که دیگر به تغییر دادن شغلم فکر نمی کنم!
این که عده ی زیادی از مردم خموده، افسرده، عصبی و پرخاشگر هستند زیاد عجیب نیست. اگر در محیط های کمابیش مشابه و با رویکرد مشابه مشغول انجام کار باشند.
تصور کن مجبور باشی تمام شادی، انرژی و طراوت صبحگاهیت را پشت در بگذاری و با قیافه ی کاملا جدی و اخمو وارد محل کارت شوی، خوش و بش کردن و اصولا گفتگوی غیر از کار – حتا برای چند لحظه- و یا یک شوخی کلامی کوچک.. و یا هر گونه ارتباط انسانی توام با لبخند برایت ممنوع باشد چون آنجا محیط کار جدی است! و ناچار باشی این وضعیت را تا ساعت 5/5 عصر تحمل کنی. نمی دانم چرا آدم ها جدیت در کار را با قیافه ی جدی داشتن عوضی می گیرند!
روز آخر بحث جالبی با خانم مدیر داخلی شرکت داشتم.. و هرچه تلاش کردم به او بفهمانم که آدم باید کاری را انجام دهد که از انجام دادنش لذت می برد.. یا لااقل بتواند چیزی را در آن کار پیدا کند که خوشحالش می کند تا کار برایش به سرگرمی قابل تحملی تبدیل شود، نتوانستم. اصرار داشت که کار با سرگرمی فرق دارد.. کار واقعی جدی است!! و وقتی گفتم آدم فقط یک بار زندگی می کند و باید از زندگی اش لذت ببرد، گفت این ها شعاری بیش نیست و زندگی واقعی با لذت کاری ندارد. نمی دانم چرا آدم ها لذت یردن را با بشکن زدن عوضی می گیرند؟ نمی دانم چرا اصولا لذت بردن پدیده ای ناخوشایند و غیر اخلاقی و غیر مهم تلقی می شود و به نظر آدم ها چیزی جز شعار نیست و در زندگی واقعی جایی ندارد؟ راستی چطور می شود که آدم با همکارش دوست نباشد.. در عین حال که بیشتر ساعات روز را با او در یک اتاق کار می کند و حرف می زند؟
تعریف " کار حرفه ای " هم از قرار چیزی مشابه همین است.. با این توضیح اضافه تر که کار حرفه ای کاری است که از راه آن بشود پول خوبی به جیب زد.
در این چند روز چیزهای مهمی فهمیدم.
مثل این که پول اولویت اول هر کاری است.
مثل این که فونت یک متن حتما باید 13.5 باشد و نه 13 یا 14، و این امر یک مسئله ی مهم و جدی در کار است که باید به آن دقت کرد. مثل این که اگر کسی رئیس است باید از هر وسیله یا نشانه ای استفاده کند تا این موضوع را به رخ تو بکشد. مثل این که اگر در محیط کار جدی(!) بخواهی علت دستوری را بپرسی، کار خیلی بی ادبانه ای کرده ای... اصولا پرسش "چرا؟" تابویی است که در این شرایط نباید شکسته شود.
و از همه مهم تر این که فکر کردن و ایده دادن ممنوع است. مغزت را نباید با خودت سر کار ببری.
خلاصه این که به قول بهنام شده بودم مثل یک بز کوهی که انداخته باشندش توی قفس!
بزرگ ترین حسنی که این چند روز کار برای من داشت این بود که دیگر به تغییر دادن شغلم فکر نمی کنم!
4 comments:
این یک چورشه و یک جورشم اینه که آدم های زیادی رو در اطرافمون میشناسیم که هر روز پا میشن میرن سر کار ولی معلوم نیست چرا این کار رو میکنن یا هدفشون چیه؟! انگار یک ج.ر عادته یا یک جبر روزگار که باید کار کرد و مدام غر می زنند!
کمتر آدم هایی رو دیدم که از کار کردن واقعا لذت ببرند. خوشحالم چنین آدم هایی رو میشناسم و دیدن کار کردنشون بهم انرژی میده.
اینطوری که تو در مورد محل کارت حرف زدی فکر کردن یه لحظه که رفتی سربازی! آخه اینایی که گفتی همه به سربازی میخوره! اما اینجا کاملاً برعکسه. یادم باشه یه عکس برات بفرستم از دفتر مسوول تحصیلات تکمیلی گروهمون که در و دیوارش پره از عروسک و کاغذ رنگی و کاغذ کشی و انگاری همیشه جشن تولده! بالاخره باید یه فرقی باشه دیگه!
دعوتت کردم به بازی
(برداشت شخصی من از تو).
http://weblog.14bedar.com/?p=49
راستی حتماْ برام کامنت بزار و نظرت رو به صورت فقط درست يا اشتباه در مورد برداشت شخصی من از خودت بنویس. من نظر تو رو در پست بعديم در کنار نظر خودم مينويسم.راستی يادت نره تو هم ۵ نفر ديگه رو دعوت کنی. وقتی دعوتشون کردی يه همچين کامنتی هم تو وبلاگشون بزار تا بازی ادامه پيدا کنه.
سلام. اي كاش زودتر با وبلاگتان آشنا ميشدم... ولي مهم نيست، هديهي خوبي بود در روزهاي اوج امتحانات پايان ترم. وبلاگ شما شايد اولين و تنها وبلاگي بود كه در آن لينكي راجع به حمايت از حقوق كودكان ديدم. دست مريزاد... هميشه اين سوال آزارم ميداد كه چرا اين روشنفكرنماهاي دانشمند كه از ادبيات روشنفكرنمايي! فقط واژهي فمينيست را ياد گرفتهاند، هيچ وقت به بچههايي كه براي كار اجباري به اردوگاههاي جنگي فرستاده ميشوند، فكر نميكنند... بگذاريد به عنوان كسي كه تازه چند صباحي است دوران كودكي را سپري كرده (آن هم نه كامل!) از شما صميمانه تشكر كنم.
راستي من اهل تبادل لينك هستم، شما چه طور؟
Post a Comment