دفترک مجازی من

کریسمس مبارک

noreply@blogger.com (محبوبه) — Fri, 25 Dec 2009 13:21:00 +0000

اصولا من این عبارت را به جز برای دوستان غیر ایرانی به کار نمی برم. چون چیزی که متعلق به من نیست به نظرم نیازی هم به تبریک گفتنش نیست. به جای آن ترجیح می دهم بگویم تعطیلات مبارک. خارجی بازی را می گذارم برای آنها که عشقش را دارند.

ولی اصولا پدیده ی کریسمس چه جور چیزی است و در روز کریسمس چه اتفاقی این طرف آب می افتد؟

هیچ!

روز کریسمس به نظرم خسته کننده ترین روز سال است چون هیچ وسیله ی نقلیه ی عمومی کار نمی کند، هیچ مکان تفریحی باز نیست و همه ی مردم شهر در خدمت خانواده هستند. این یعنی اگر وسیله ی شخصی نداشته باشی اصلا نمی توانی از خانه خارج شوی و اگر هم داشته باشی جایی نداری که بروی! باید بنشینی روی مبل خانه ات لم بدهی و برنامه های خسته کننده ی تلویزیون را تماشا کنی.

ولی از شوخی گذشته پدیده ی کریسمس پدیده ی جالبیست و چیزهای خوبی برای یاد گرفتن دارد.

مهم ترین نکته این است که یک عید مذهبی است یعنی تولد یک پیامبر. و جالب این است که حتا برای اروپایی ها که بیشترشان اصلا به چیزی به نام خدا اعتقاد ندارند باز هم روز مهمی است. همه دوستش دارند.. و بچه ها از همه بیشتر.

به بهانه ی کریسمس از یک ماه قبل تدارک می بینند، خودشان را آماده می کنند، همه ی کمپانی ها یک شب مهمانی برگزار می کنند و کارمندانشان برای مهمانی یا به قول خودشان کریسمس پارتی با غذا و نوشیدنی مجانی لحظه شماری می کنند

همه به هم هدیه می دهند، و جالب این است که در این مهمانی ها هر کس به هر حال یک هدیه دریافت می کند و نمی داند از طرف چه کسی. مهم فقط همین سنت هدیه دادن و گرفتن است که خودش دوست داشتنی و زیباست.

شادی را روزهای قبل در کوچه و خیابان، فروشگاه ها، مترو و خلاصه همه جا می بینی.

و چه خوب تبلیغ کرده این کلیسای مسیحیت که حتا غیر مسیحی ها هم به نوعی در این جشن شریک می شوند.

و تازه از فردای کریسمس هم که به "باکسینگ دی" معروف است همه چیز حراج می شود و خیلی ها در اشتیاق فردا صبحند که بروند چیزی را که از قبل نشان کرده اند با حداقل نصف قیمت بخرند!

نمی خواهم روده درازی کنم و مقایسه اش کنم با اعیاد اسلامی. بقیه اش را خودتان می دانید.

Stand tall against climate change

noreply@blogger.com (محبوبه) — Thu, 19 Nov 2009 20:26:00 +0000

شهرداری لندن اخیرا تنه های خشکیده ی درختان غول پیکر جنگل های استوایی غرب آفریقا را در میدان ترافالگار به نمایش گذاشته و از ستون 51.5 متری نلسون برای نشان دادن مقیاس بزرگی این درختان استفاده کرده است.

هدف از این پروژه که Ghost Forest نام دارد،تاکید بر ارتباط بین جنگل زدایی و تغییرات اقلیمی و آگاه سازی در این زمینه است.

این روزها

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 15 Nov 2009 23:37:00 +0000

شده حس کنی مرگت نزدیک است؟

دیشب خواب دیدم مردم

دلم ازگیل می خواهد

و آغوش بابا را

برای او که نمی شناختمش

noreply@blogger.com (محبوبه) — Fri, 13 Nov 2009 21:13:00 +0000

یه آدم چقدر می تونه عزیز باشه؟

یه آدم چقدر می تونه دوست داشتنی باشه؟

یه آدم چقدر می تونه خوشبخت باشه؟

یه آدم چقدر می تونه بزرگ باشه؟

تک تک نوشته های اینجا رو خوندم و با هر کدومش بغض گلومو بیشتر فشار داد. هرچند بعد از مرگش شناختمش.

و دلم تنگ شد..

برای تک تک روزهایی که با خودم کلنجار می رفتم تا بتونم کلاسمو برای بچه ها دلپذیر کنم و حتا لحظه ای هم نتونستم.

دلم تنگ شد برای همه ی اون لحظه های خوش

دلم تنگ شد برای دلهره ی روز اول مدرسه و اون چشم های دقیق پرسشگر که سر تا پاتو برانداز می کنن

دلم تنگ شد برای نگرانی شب امتحان.. آی.. فردا بچه ها چی کار می کنن؟

دلم تنگ شد برای خداحافظی تلخ روز آخر

دلم تنگ شد برای همه ی آدم هایی که دوستشون دارم

دلم تنگ شد برای یک لحظه معلم بودن، با همه ی سختی هاش

و انگار سالهاست می شناسمش

این بغض گلوی منو رها نمی کنه.. روزهاست.

اولین موی سپید

noreply@blogger.com (محبوبه) — Fri, 10 Jul 2009 18:59:00 +0000

رنگ موها به دلیل وجود رنگدانه ی ملانین در ساقه ی موست.

سفید شدن مو هم پدیده ای ست که به مرور زمان رخ می دهد. یعنی سلول تولید کننده ی ملانین می میرد و به تدریج رنگ مو خاکستری و بعد سفید می شود. خود ساقه ی مو بافت مرده است. بنابراین با مرگ سلول ها به سرعت تغییر رنگ نمی دهد.

همه ی این ها را خوب خوب می دانم. همیشه هم با دقت موقع شانه زدن موهایم نگاه می کنم مبادا ردپای پیری را لابلای آنها پیدا کنم. هر روز!

امروز اما جلوی چشمم دیدمش! یکی! سفید! فکر می کنید چه کار کردم؟ کندمش تا از رنگش مطمئن شوم. سفید سفید.. مثل برف.. از سر تا ته! یعنی ممکن بود روزهای قبل ندیده باشمش؟ نه! امکان نداشت... دیشب متولد شده بود!

انداختمش زمین.. بعد از چند دقیقه شروع کردم مثل دیوانه ها روی زمین دنبالش گشتم.. باید نگهش دارم! ولی نبود که نبود.. زمین، روی میز.. هیچ جا!

خواب نما نشده ام! باور کنید!!

مزاحم تلفنی

noreply@blogger.com (محبوبه) — Tue, 05 May 2009 17:09:00 +0000

ساعت هشت صبح. تلفن زنگ می زند. خانمی با کمی مکث جواب می دهد. فارسی حرف می زند. می گوید: از شماره ما چند بار با خانه و موبایل یک نفر تماس گرفته شده و صاحب تلفن به مخابرات شکایت کرده است. اگر باز هم تکرار کنیم خط تلفنمان را قطع می کنند. می پرسم از کجا تماس می گیرد و جواب می دهد از مخابرات بروجرد. توضیح دادن این که اینجا لندن است بی فایده به نظرم می رسد و پرسیدن این که دقیقا چه شماره ای را گرفته است اصلا به ذهنم نمی رسد. فقط توضیح می دهم که حتما اشتباهی شده و قول می دهم دیگر مزاحم تلفنی نشوم.
تلفن را که قطع می کنم هنوز شک دارم که درست شنیده ام یا نه!

یک آخر دیگر

noreply@blogger.com (محبوبه) — Wed, 29 Apr 2009 18:08:00 +0000

گفت: "تو دختر خوبی هستی محبوبه. فقط تازگی ها داری منو اذیت می کنی. من اگه عصبانی بشم می تونم کل PTV رو آتیش بزنم."

با همان لحن شوخی-جدی همیشگی.

گفتم: "ببخشید"

توی دلم گفتم:"زودتر این کارو بکن لطفا!"

کار عجیبی نکرده بودم. فقط نشانش داده بودم که آنجایی که کار به او مربوط می شود، کم کاری می کند. بدون یک کلمه حرف مستقیم..

خوب باشم یا بد، ماندن کار من نیست. سبک خواهم رفت. به همین زودی.

.

noreply@blogger.com (محبوبه) — Wed, 01 Apr 2009 19:21:00 +0000

"To be yourself in a world that is constantly trying to make you something else is the greatest accomplishment."

Spring at my door

noreply@blogger.com (محبوبه) — Wed, 18 Mar 2009 11:25:00 +0000

سکوت

noreply@blogger.com (محبوبه) — Mon, 09 Mar 2009 21:31:00 +0000

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی

دردمندان بلا زهر هلاهل دارند

قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی

رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم

شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

شاه عباس در لندن

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 15 Feb 2009 22:56:00 +0000

بودن یا نبودن. مساله این است

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 08 Feb 2009 09:37:00 +0000

شاید دو ماه پیش بود یا بیشتر که بین ایمیل هایم ایمیلی بود که تلاش تعدادی از علاقمندان محیط زیست برای ثبت دومین اثر طبیعی ایران(چشمه ی باداب سورت) را نشان میداد. منطقه و عکس ها به نظرم بی نظیر بود و از آنجایی که فعلا دست خودم از دنیا کوتاه است، ایمیل را برای پویان فرستادم و پیشنهاد دادم که آنجا را پیدا کنند و اگر رفتند چند تا عکس خوب هم برای من بفرستند. دیگر خبری از پویان نشد تا چند وقت پیش که عکس های بی نظیر برنامه را برایم فرستاد. و گفته بود که اگر باز هم برنامه ی سفارشی دارم، حاضرند که برایم بروند!

بگذریم که چقدر هیجان زده و دلتنگ شدم! چون پژمان را هم در عکس ها دیده بودم، به پویان گفتم از پژمان بخواهد منطقه را در تلویزیون معرفی نکند تا مثل خیلی جاهای دیگر مردم سرازیر شوند و منطقه را بعد از مدت کوتاهی نابود کنند. حتا در وبلاگ پژمان هم برای خودش پیغام گذاشتم. دوباره تا مدتی از پویان خبری نشد. و از آنجایی که این آدم چون پویان است بالاخره با یک کار عجیب شما را غافلگیر می کند، چند روز پیش یک فایل پی دی اف برایم فرستاد. یادداشتی بود از طرف کسی که بعد از مدت ها به منطقه ی باداب سورت رفته. آدرس منطقه با جزئیات و توصیف مناظر و روستاهای راه. فکر کردم ای وای! پس آدم ها با این جزئیات آنجا را می شناسند و مدت هاست تبدیل به مکان عمومی شده و کار از کار گذشته! اما جلوتر که رفتم فهمیدم که این ذهن خلاق پویان است که آینده را اینقدر دقیق و واقعی توصیف کرده!

در قسمت دوم هم پویان توضیح داده بود که چرا با نظر من درباره ی معرفی نکردن منطقه مخالف است و این که اتفاقی که قرار است بیفتد بالاخره می افتد. پس بهتر است چاره ی دیگری بیندیشیم.

باید اعتراف کنم که با پویان تا حدودی موافقم در این مورد که اتفاقی که قرار است بیفتد می افتد و این که چاره ی کار چیز دیگری است.

نمی دانم تا وقتی آموزش عمومی و آگاهسازی عمومی انجام شود و جواب دهد چقدر زمان باقی مانده. این را هم می دانم که نمی شود مردم را در کلاس هایی توی شهر جمع کرد و به آنها گفت که چرا حفظ طبیعت مهم است و باید در طبیعت چگونه رفتار کنند. آدم ها باید در محیط باشند و در ارتباط با طبیعت این ها را بیاموزند. و این که به طبیعت همان طور که هست احترام بگذارند چیزی است که درونی شدنش مدت ها طول می کشد . اما باز هم ته دلم حسی هست.. یک جور امید که شاید این اتفاق خیلی زودتر از آنچه انتظارش را داریم بیفتد.. معجزه ای شود و آدم ها خیلی زودتر از انتظار ما احترام گذاشتن به طبیعت را پیشه کنند... پس خوب است لا اقل یک تکه ی دیگر از طبیعت الان روی نقشه نباشد تا آن روز موعود مجبور نباشیم به جایش اسم یک شهر را روی نقشه بنویسیم. شاید هم به خاطر همین دلخوشی کوچک بود که متن پویان را اینجا نگذاشتم.

برف برف...

noreply@blogger.com (محبوبه) — Tue, 03 Feb 2009 22:52:00 +0000

واقعا از قدرت خودم احساس غرور می کنم! چون موفق شدم اقلیم این منطقه رو تغییر بدم: روزهای آفتابی و کم ابر، باران گاه گاه، و بالاخره این هم برف، بعد از هجده سال!

صرفه جویی (قسمت اول انرژی)

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 18 Jan 2009 16:36:00 +0000

مصرف انرژی یکی از مسائل مهمیه که دنیای امروز باهاش دست به گریبانه. چون اولا منابع انرژی فسیلی که جزو اصلی ترین منابع انرژی دنیا هستن، تجدید ناپذیرن و ثانیا مصرفشون تولید گازهای گلخانه ای می کنه و در نهایت باعث پدیده ی گرمایش جهانی می شه.

صرفه جویی اولین راه حلیه که برای حل این مشکل به نظر می رسه و الان همه جای دنیا موضوع روزه. و شعاری که همیشه از تلویزیون به گوشم خورده رو یادم می اندازه: "صرفه جویی کم مصرف کردن نیست. درست مصرف کردنه"

ولی تا وقتی که به خونه ی جدیدمون اسباب کشی نکردیم، من اعتراف می کنم که برام این موضوع به یه دغدغه ی جدی تبدیل نشده بود! با این که توی ایران کلی هم فعالیت زیست محیطی می کردم و به مردم دیگه آموزش می دادم!

اولین نکته ای که اینجا وجود داره اینه که انرژی خیلی خیلی گرونه. منبع اصلی تامین انرژی در ساختمان ها برقه و بعضی جاها گاز هم دارند. ولی گاز از برق گرون تره. و با این که توی انگلستان برق اتمی هم وجود داره، باز م به علت قیمت بالاش، مردم وادار به صرفه جویی می شن. راه های مختلفی هم برای صرفه جویی وجود داره که برای یاد گرفتنش باید وقت بذاری و اطلاعات جمع کنی.

اولین و مهم ترین راه اینه که خونه های اینجا با این که بیشترشون قدیمی ان، ولی خیلی خوب عایق بندی شدن و اکثرا پنجره های دو جداره دارن. جالب اینجاست که مردم می دونن که اگه خرج کنن و پنجره هاشونو دوجداره کنن، در نهایت از نظر اقتصادی به نفعشونه. مثلا توی خونه ی خودمون، ما بیشتر از 4 ساعت در شبانه روز وسیله ی گرمایی روشن نمی کنیم و خونه همیشه دمای متعادلی داره. وسیله ی گرمایی هم چیز عجیبی نیست.. یه بخاری برقی کوچک کم مصرف!

اینجا هیچ خونه ای مثل خونه های ایران توی زمستون گرم نیست و باید توی خونه لباس کلفت پوشید. بنابراین انرژی کمتری هم لازمه تا خونه به اون دمای مورد نظر برسه.

بیش ار 90 درصد لامپ های خونه ها کم مصرفه. اگه بخوای بری از مغازه لامپ بخری، روی لامپ های پر مصرف که بهشون لامپ های داغ میگن، علامت هشدار زده شده که آدمو قبل از خریدن وادار به فکر کردن می کنه. و البته حتی اگر توی خونه ای همچین لامپ هایی هم باشه، معمولا خاموشن. به جز موارد خاص مثل اومدن یه مهمون!

اینجا کنتورهایی وجود داره به اسم "ECONOMY 7" که باعث می شن قیمت برق مصرفی شما در ساعت های مختلف شبانه روز با قیمت های متفاوتی محاسبه بشه. و این طوری آدم ها تشویق می شن وسایل برقی پر مصرفشون رو آخر شب ها یا صبح های زود روشن کنن و البته تو می تونی تمام وسایل برقی تو به وسیله ی تایمر مدیریت کنی که هر کدوم چه ساعتی از شبانه روز به چه مدتی روشن بشن. مثلا آبگرمکن هر روز بین ساعت 3 تا 4.5 صبح روشن بشه! و همین برنامه ریزی خودش کلی مغز می بره ولی خوب مردم به راحتی حاضرن این کارو انجام بدن.

علاوه بر این ها وسایل برقی کم مصرف که به وسایل برقی سبز معروفن هم بازار خوبی دارن. مردم پول بیشتری میدن و در عوض برای مدت طولانی هزینه ی برق کمتری پرداخت می کنن!

خلاصه این که زندگی کردن توی خونه های بزرگ با اتاق های روشن، و گرم توی زمستون، رویاییه که فکر کنم بیشتر انگلیسی ها حتی توی خواب هم نمی بینن!

(ادامه دارد)

هدیه ی تولد

noreply@blogger.com (محبوبه) — Wed, 31 Dec 2008 00:37:00 +0000

امسال دو روز متولد می شم: یازدهم دی مطابق تقویم ایرانی، و اول ژانویه مطابق تقویم این خارجیا! دلیلش هم اینه که امسال سال کبیسه است، و ما آخرین ماه سالمون یه روز اضافه میشه ولی اینا دومین ماه سالشون.. واسه همین تاریخ ها به مدت 10 ماه، یک روز جا به جا می شن!

به هر حال همه ی اینا رو گفتم که بگم بهترین و اولین کادوی تولدمو امروز گرفتم! یعنی یه روز زودتر از همه ی این داستان ها! و از خوشحالی در حال مرگ بودم. البته واکنشم اصلا بالا پایین پریدن و قر دادن و بشکن زدن نبود.. از اول تا آخر اشک و آه بود! گریه و زاری.. ولی خوشبختانه کارم به شیون و خود زنی نرسید دیگه!

بچه ها! نمی دونین چقدر دوستون دارم. نمی تونم بگم چقدر خوشحال شدم. واقعا کلمه براش پیدا نمی کنم

...

noreply@blogger.com (محبوبه) — Fri, 26 Dec 2008 09:46:00 +0000

نمی دونم شاید من اشتباه می کنم. وقتی اجازه می دم که آدما همه ی وجودشون تبدبل به یه دهان بزگ بشه و هر چی می خوان بگن. و من در پاسخ فقط سکوت می کنم به این خیال که بذار خودش بفهمه که داره اشتباه می کنه. بهش فرصت بده، حتما می بینه که واقعیت چیز دیگه ایه و داره پیشداوری می کنه. زمان همه چی رو روشن می کنه.
شاید من اشتباه می کنم که روی شعور آدما حساب می کنم و ترجیح می دم سکوت کنم.
شاید من اشتباه می کنم که فکر می کنم آدما به اندازه ی دهان های بزرگشون، چشم، گوش و شعور هم دارن

توهم؟

noreply@blogger.com (محبوبه) — Tue, 23 Dec 2008 17:53:00 +0000

دچار یک بیماری روانی عجیب شده ام که خودم اسمش را گذاشته ام "سندروم چهره های آشنا"!

از علائم این بیماری این است که در خیابان، مترو، اتوبوس، و خلاصه هر جای ممکن آدم هایی را می بینم که کاملا به نظرم آشنا می آیند. ذوق می کنم که:" آخ جون! فلانی! " و بعد یک کمی تجزیه و تحلیل می کنم که : "بابا! اینجا که تهران نیست! یعنی این بابا می تونه توی لندن باشه؟ " و جالب است که این تجزیه و تحلیل چند ثانیه ای طول می کشد! و بعد به این نتیجه می رسم که این فقط شبیه فلانیه و دچار توهم شدم!

اما عجیب شباهت ها زیادند!

باغ وحش

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 21 Dec 2008 21:41:00 +0000

فکر می کردم باغ وحش لندن باید عجب جای عجیبی باشد! یک بهشت واقعی با حیوان های خیلی متنوع! یک فضای خیلی بزرگ که می توانی کلی چیزهای هیجان انگیز در آن ببینی! ولی چقدر در اشتباه بودم!

باغ وحش لندن اگر کوچک تر از باغ وحش تهران نباشد، بزرگ تر هم نیست. تنوع گونه هایش کم است. درست است که فضاسازی خوبی دارد، اما باز هم حیوان های بیچاره در قفس های کوچک زندانی اند. هر قدر هم فضاسازی مشابه زیستگاهشان انجام شده باشد، تنگی جایشان را می توانی حس کنی. البته حتما در مقایسه با باغ وحش تهران رسیدگی خیلی بیشتری به آنها می شود! و در همین حد هم قابل مقایسه با باغ وحش تهران نیست! با این که گونه هایی را که تا حالا فقط عکس هایشان را دیده بودم از نزدیک می دیدم، باز هم خوشحال نبودم. از دیدن هیچ حیوانی هیجان زده نشدم. حتا پنگوئن ها که فکر دیدنشان از نزدیک را هم نمی کردم! وقتی سنجابی را می دیدم که آزادانه در فضای باغ وحش می دود و غذایی را که احتمالا از قفس حیوانی دزدیده به دهان گرفته، دلم پر می کشید.. حسی که دیدن سنجاب آزاد به من می داد، قابل مقایسه با ببر های زندانی نبود.

به یک نتیجه ی مهم رسیدم: هر چقدر مدرن، باغ وحش را دوست ندارم.

با این وجود نکات جالبی در شیوه ی مدیریت آنجا وجود داشت که از منظر یک آموزشگر حیات وحش جالب است:

راهنمایان اصلی بخش های مختلف باغ وحش، داوطلبان آموزش دیده ای هستند که در هفته یک روز از وقت خود را به کار داوطلبانه در باغ وحش اختصاص می دهند. جالب این که بیشتر این افراد، بالای 65 سال سن داشتند، ولی چنان با صبوری و هیجان برایت توضیح می دادند که کلی انرژی می گرفتی.

تقریبا هر دو ساعت یک بار، کنار قفس یکی از جانوران برنامه ی ویژه ای اجرا می شود: در حالی که مسئولان باغ وحش در حال غذا دادن به حیوانات هستند، یکی از کارشناسان به معرفی جانوران و رفتار شناسی آنها می پردازد. این اطلاعات با چنان ادبیات زیبا و جذابی ارائه می شوند که از بچه ها گرفته تا بزرگسالان با علاقه تا پایان صحبت ها آنجا می مانند و در آخر هم کارشناس به سوال های بازدید کنندگان جواب می دهد. این یعنی اگر شما به تماشای باغ وحش بروید، دستکم با دو گونه از نزدیک و با جزئیات بیشتر آشنا می شوید!

کنار بیشتر قفس ها تابلو های راهنمایی وجود دارند که روی آنها ساعت غذا دادن به حیوانات نوشته شده و از بازدید کنندگان دعوت می کند اگر موفق به دیدن حیوان نشده اند، راس آن ساعت دوباره برگردند.

در کنار بیشتر قفس ها تابلو هایی وجود دارد که از بازدید کنندگان دعوت می کند با مراجعه به سایت ثبت نام کرده و یک روز مامور غذا دادن به حیوانات شوند.

این دردناک ترین قسمت داستان بازدید من از باغ وحش بود! چون بعد از کلی شادمانی کردن که: "آخ جون من هفته ای یه بار میام به اینا غذا میدم" و البته کلی پز دادن به دوستان و آشنایان قبل از سر زدن به سایت، وقتی امروز صبح برای ثبت نام وارد سایت شدم، دیدم این یکی از بسته های فروشی باغ وحش است، یعنی شما این یک روز را به صورت یک بلیط ویژه به مبلغ 260 پوند ناقابل می خرید!!( آآآییی صفورا من حالا دلم از تو بیشتر می سوووزه!)

باید اضافه کنم که انجمن جانور شناسی لندن یک بنیاد خیریه است که بیش از 150 سال قدمت دارد، دو باغ وحش یکی در شهر لندن و یکی در حومه ی شهر تحت نظر این انجمن اداره می شود. این انجمن یک بخش پژوهشی جانور شناسی هم دارد که متخصصان جانور شناسی، ژنتیک و اکولوژی در آن مشغول فعالیت هستند.

no comment

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 21 Dec 2008 21:32:00 +0000

بازم بگین چرا وقتی توی کوه و بیابونی، بیشترین چیزی که ممکنه ازش بترسی، حیوونا نیستن! یه آدمه!
اینجا و اینجا رو ببینید.

شهیدان زنده اند

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 14 Dec 2008 18:56:00 +0000

فکر می کنید اینجا کجاست؟

یا این یکی؟

اینجا در قسمت های مختلف شهر بناهای یادبودی وجود دارند که برای کشته شدگان جنگ های مختلف تاریخ کشورشان ساخته شده اند. روی بیشتر این بناها اسامی کشته شده ها، ( حتا سربازها و نه فقط افسر ها و فرمانده ها) و این که در چه گروهی و یا در چه کشتی ای بوده اند، و در چه سالی این اتفاق افتاده، نوشته شده. توجه کنید که اینها فقط بنای یادبودند و قبرستان نیستند!

این بناها در مرکز شهر زیادند. ولی در محله های مختلف هم نمونه های کوچکترش وجود دارند. بعضی ها خیلی کوچکند و مربوط به گذشته ی خیلی دور. بنابراین اطلاعات کمتری هم رویشان نوشته شده. مثل این:

این جاها معمولا فضاهای آرام و زیبایی هم کنارشان هست که آدم از نشستن و یا قدم زدن در آنها لذت می برد. مثلا یا کنار پارک هستند و یا طوری ساخته شده اند که آدم ها خود به خود دلشان بخواهد آن اطراف یک قدمی بزنند!

گذشته از فضا سازی خوبی که داشتند، چیزی که توجهم را جلب کرد، این بود که تقریبا همیشه وقتی از جلوی یکی از این بناها رد می شدم، دسته گل ها یی رو می دیدم که توسط مردم پای دیوار گذاشته شده بود. و این که مردم از ته دل به کشته شدگان جنگ ادای احترام می کنند.

ما هم کم نداریم آدم هایی که در قرن گذشته به هر دلیلی برای کشورشان کشته شده اند. ولی دولت عزیز ما فقط شهر و کوهستان را قبرستان سازی می کند و آدم ها را هر روز منزجر تر.

چرا ما بلد نیستیم هیچ کاری را درست انجام دهیم؟

تفلید از الگو های موفق اصلا چیز بدی نیست به نظرم!

No comment

noreply@blogger.com (محبوبه) — Wed, 03 Dec 2008 18:49:00 +0000

عجیب ولی واقعی!

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 30 Nov 2008 15:53:00 +0000

چیزی که در بدو ورودم به اینجا باعث تعجبم شد، نه فرهنگ یا ظاهر متفاوت آدما بود.. نه خیابون ها و ماشین ها. بلکه شیر های دستشویی هایی بود که ازش استفاده می کنن!
یادمه یک بار یکی از دوستان درباره ی شیرهای دستشویی بهم گفته بود.. و خوب چون من باور نکرده بودم، حتا رفت همون موقع از شیر دستشویی عکس گرفت و برام فرستاد! ولی بازم توی دلم گفتم حتما خونه هه خیلی خیلی قدیمیه و بازسازی نشده و اینا. ولی حالا که می بینم بیشتر از 90 درصد خونه ها و جاهای عمومی هنوز از این شیرها استفاده می کنن، دیگه نمی تونم ابراز شگفتی مو پنهان کنم! به خصوص این که می بینم، بعضی خونه ها هنوز حتا توی حمام هم از همین سیستم استفاده می کنن یعنی دوشی در کار نیست. یک وان و دو تا شیر آب بالای سرش!
این سینک دستشویی خونه ی ماست:

جالب اینجاست که یه تعدادی از این شیر ها مجهز به یک سیستم پیشرفته!! هستند. زیر دستشویی رو که نگاه کنی، یه سری لوله کشی داره و یه وسیله ای به اسم :Bimetal که یه جورایی مثل ترموستات عمل می کنه، و نمی ذاره زمستون ها آب توی یه شیر خیلی خیلی سرد باشه، یه کم از آب گرم اون یکی لوله رو بهش اضافه می کنه تا فقط خیلی سرد باشه! و برعکس!!!!
یه نکته ی جالب توجه دیگه هم اینه که وقتی با انگلیسی ها درباره ی چیزهای بد فرهنگ ایرانی و انگلیسی صحبت می کنی، واسه ی هر نکته ای که بگی، یک دلیل و بهانه ای میارن، ولی وقتی به شیر آب می رسی، اخماشون می ره تو هم و سکوت می کنن!
محض اطلاع به عرض برسونم که در گذشته از این سینک ها مثل لگن استفاه می شده. پرش می کردن و دست و صورتشون رو می شستن. و یا توی وان پر حمام می کردن. نکته ی حال به هم زن قضیه اینه که تا اونجایی که من فهمیدم، بعد از هر بار حمام کردن آب رو عوض هم نمی کردن، بلکه به خاطر صرفه جویی، همه ی اعضای خانواده، که حتا شامل سگ خانواده هم می شده، توی همون آب خودشونو می شستن!!!

زبان

noreply@blogger.com (محبوبه) — Thu, 10 Jul 2008 10:42:00 +0000

این جمله گمونم چیزی نیست جز همون جمله ی معروف خودمون: "نسیه داده نمی شود، حتا به شما دوست عزیز! " ولی خوب به یه بیان دیگه!

به هر حال انتخاب کلمات و ساختار جمله با گوینده اس. این وسط معلوم نیست تکلیف مخاطب چیه!

اینو که دیدم یاد یه قرارداد افتادم که یه روز باید امضا می کردم.. از اول تا آخر به زبان فارسی سلیس نوشته شده بود الا یه جمله اون اواخرش که الان یادم نیست یه چیزی درباره ی یک کافه خیار!! و حتا یک کلمه اش هم مفهوم نبود! وقتی از کارفرما پرسیدم این جمله یعنی چی گفت: منم دقیق نمی دونم. و وقتی دید من دست بر نمی دارم و اصرار دارم سر در بیارم گفت: احتمالا معنیش اینه که بعدا هر تصمیمی ما بگیریم تو حق اعتراض نداری!

استاد جدید

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 01 Jun 2008 16:33:00 +0000

روز اول که با شرمندگی گفتم سازم دو ساله که خاک خورده، شروع کرد به سرزنش من که آی! ساز قهر می کنه، چطور تونستی، من با سازم دوستم، باهاش حرف می زنم، باهاش غذا می خورم، باهاش زندگی می کنم، و یه عالمه از این حرفا که منو به طور کامل له کنه، بعدشم گفت من از وقتی که تو به دنیا نیومده بودی ساز می زدم، ساز تو بغلم جا نمی شد، برام یه ساز کوچیک ساختن و از این حرفا! و وقتی سازمو گرفت و شروع کرد به زدن هم دوباره سرزنش ها رو شروع کرد که چه خوش صداست و چطور دلت اومد بذاریش کنار و خلاصه حسابی لهم کرد که باید با ساز زندگی کرد!
روز دوم بعد از کلی تعریف و تمجید از صدای ساز گفت: این سازو می تونم ازت قرض بگیرم، یه بیست روز دیگه ما یه جا اجرا داریم. آخه می دونی؟ من ساز ندارم!!!

استادِ بی سازِِ خالی بند!

غصه ام گرفت!

آخرین روز

noreply@blogger.com (محبوبه) — Sun, 18 May 2008 19:32:00 +0000

امروز روز آخر بود. بچه ها بهم گفتن به نظرشون من چه جور آدمی هستم:فرانک گفت تودارم، ساناز گفت احساساتمو نشون نمی دم، نساء گفت تو این سه سال نتونسته منو بشناسه. یاسمن گفت اگه از کسی خوشم نیاد راحت نشون می دم. محبوبه گفت خونسردم. ماندانا گفت آرومم. شمیم گفت به موقع می خندم و به موقع عصبانی می شم. یاسمین گفت شلخته ام. آوا گفت اول آدما رو سبک سنگین می کنم و بعد انتخابشون می کنم...

روزهای آخر همیشه برام سخته. غصه ی تموم شدن و دل بریدن. غصه ی از دست دادن اونایی که یک سال باهاشون بودم و بهشون دل بستم. ولی خداحافظی امسال از همیشه برام سخت تر بود. وقتی داشتم سعی می کردم حرفای دلمو بهشون بزنم، توی چند جمله ی اول موندم. دیدم اگه ادامه بدم اشکام راه می افته. بغض داشتم. زود حرفامو تموم کردم. شاید برای یه معلم که 9 ساله داره خداحافظی می کنه احمقانه به نظر برسه. ولی به خدا منم آدمم. آخه سه سال زمان کمی نیست. سه سال هر روز و هر هفته یه عده آدمو ببینی، بزرگ شدنشونو شاهد باشی، باههاشون دعوا کنی، بخندی.. بهشون یاد بدی و ازشون یاد بگیری، دل کندن سخت تر می شه . گاهی فکر می کنم ممکنه همون طوری که من دل می بندم، اونا هم دلشون تنگ بشه؟ ولی تجربه ی این سال ها ثابت کرده که بچه ها توی این سن و سال فراموشکارند. به همون سرعت که شادی ها و غصه هاشون یادشون می ره، آدم ها رو هم فراموش می کنن. و اون وقت غصه ام بیشتر می شه. بچه های من دیگه بچه های من نیستند. می رن و توی بقیه ی آدما گم می شن. ولی می دونم اگه یه روزی یه جای دنیا یکی شونو ببینم، بازم همین بغض آشنا گلومو فشار می ده..

خداحافظ