دفترک مجازی من

Celebration of Life

2011-12-10T20:03:00.007+03:30

كلايو هفته ی پيش برای هميشه رفت. از آن پيرمردهای دنيا ديده بود كه سالها در جاهای عجيب و غريب دنيا كار و زندگي كرده. دامپزشك بود. مراسم سوگواری اش در كليسا با همه ی آنچه تا به حال به عنوان مجلس ترحيم می شناختم متفاوت بود. به قول خودشان بزرگداشت زندگی او بود. و چه درست. موسيقی بود و آواز. نوه های كوچكش جلوی كليسا با ريتم شاد يكی دو تا از قطعه ها می رقصيدند. شعر ها بيشتر در ستايش زيبايی طبيعت و زندگی بود و تشكر از خدا كه به ما توان ديدن و لذت بردن از زيبايی ها را داده. چند نفر از افراد خانواده و همكارانش هم هر كدام چند دقيقه درباره ی كلايو، شخصيتش، و كارهايش در طول زندگی حرف زدند. نه رقت بار بلكه ستايش آميز.

بعد هم نوه هايش جلوی در كليسا دو كبوتر سفيد را برای شادی روحش آزاد كردند. هر چه بود شادی بود و جشن هشتاد و چند سال زندگی پر بار.

تصمیم

2011-12-06T23:01:00.007+03:30

ترسو شده ام. نمی دانم از ویژگیهای بالا رفتن سنّ است یا غربت نشینی یا دوستان ناباب یا نمی دانم چه. حسین چند هفتهٔ پیش در توصیف من به یکی‌ گفت: محبوبه آدمِ تصمیم های غیر منتظره است، یک لحظه تصمیم می‌گیرد و لحظهٔ بعد اجرا می‌کند. خنده ام گرفت و یاد خیلی‌ از تصمیم‌های همین طوری زند‌گیم‌ افتادم. نمی دانم به لحاظ منطقی‌ کار درستی ست یا نه، ولی‌ هر چه فکر می‌کنم هیچ موردی را یادم نمی‌آید که دچار پشیمانی باشم!

اما حالا به جای تصمیم گرفتن مدام با دیگران مشورت می‌کنم و شک و دودلی جای آن تصمیم‌های برق آسا را گرفته. جالب اینجاست که جواب قانع کننده یی هم هنوز پیدا نکردم. باید گوش خودم را بکشم و بگویم: خره چرا می‌پرسی‌، بگذار در لحظهٔ مورد نظر، تصمیمت را بگیر و دلت را بزن به دریا. مثل سابق!

2010-11-15T02:06:00.002+03:30

THERE ARE THREE CLASSES OF MEN; LOVERS OF WISDOM, LOVERS OF HONOR, AND LOVERS OF GAIN.

Plato

دچار ارزش شکنی شدم

2010-11-02T00:59:00.002+03:30

دوستی قدیمی در گفتگوی کوتاهمون و در توصیف وضعیت خودش اینو گفت. بعد از حدود ده سال که با هم حرف زدیم.

چیزی نتونستم بهش بگم. چون خودم رو در موقعیت مشابه حس می کنم.

2010-10-31T23:39:00.004+03:30

هوس سر زدن به کوه و بیابان کرده ام بد جور

ازگیل های درکه باید تا حالا رسیده باشند.

کسی آن طرف ها رفت جای من هم یک چند تایی بخورد، ما که دستمان از دنیا کوتاه است.

یک قدم به جلو

2010-10-27T00:58:00.001+03:30

زدم دکمه رو، رفت که رفت.

قربتا الی الله

تخمین!

2010-10-25T23:14:00.003+03:30

ده سال پیش که بیست و یکی دو ساله بودم، توی مدرسه که کار می کردم، خیلی پیش می آمد که پدر و مادر ها من را با دانش آموزان عوضی بگیرند چون ریز نقش بودم و چهره ای مظلومانه(!) داشتم. این روزها اما اگر کسی قرار باشد سن و سالم را حدس بزند، با کمی مکث و تردید و برای خوش خوشان من هم که شده تا می تواند سنم را پایین می آورد و مثلا می گوید، بیست و شش، هفت را دارم که البته اگر عامل رودربایستی را از حدسش برداری که به واقعیت حدسش پی ببری، می شود همان سی و یکی دو ساله که هستم.

اما آنتونی همکار شاید هفتاد و پنج ساله ام در باغ وحش هفته ی گذشته با تخمینش غافلگیرم کرد. صحبت از واحد های اندازه گیری انگلیسی و جایگزین شدن آنها با واحد های استاندارد بود و داشت مخالفتش را بابت این موضوع نشان می داد. یکی از مثال هایش هم درباره ی جایگزین کردن لیتر به جای پاینت بود که می گفت هر کار هم بکنند نمی توانند برای یک پاینت آبجو جایگزین بگذارند چون این واحد یک سنت قدیمی است و اگر به پاب بروم (منظور همان بار است) می بینم که آبجو را در لیوان هایی سرو می کنند که واحدشان پاینت است یعنی مردم یک یا دو پاینت آبجو می خورند. و بعد فورا و کاملا جدی اضافه کرد: البته تو را که فعلا در پاب راه نمی دهند، وقتی سن ات رسید و رفتی، می بینی چه می گویم!!!

2010-09-06T18:46:00.002+04:30

بعضی چیزا ممکنه ظاهرش خیلی ساده و بی اهمیت به نظر برسه ولی دردش تا مغز استخون آدم نفوذ می کنه.

گمان نمی کنم که من جزو آدم های لوس توی دنیا دسته بندی بشم بنابراین وقتی می گم درد داره، یعنی واقعا درررررررد داره.

2010-09-05T23:28:00.000+04:30

چرا این روزها این قدر دیر می گذره؟

قوی باش دختر... قوی باش

2010-09-03T00:58:00.003+04:30

از تو بعیده که به این زودی از دنیا و آدما متنفر بشی. تو این جوری نبودی.

به قول بابا: بزرگ می شی یادت می ره

یک روز هیجان انگیز

2010-08-25T22:47:00.005+04:30

فکر کن این همه سال در انجمن یوزپلنگ ایرانی فعالیت کنی، به بچه ها ی مردم یاد بدهی که یوز چنین است و چنان است، هر روز علاقه ی قلبی ات به این جانور بیشتر شود و حاضر باشی هر کاری برای نجاتش بکنی، از شنیدن خبر کشته شدنشان از ته دل غصه دار شوی،عکس هایش را به این و آن هدیه دهی و درباره اش با همه ی اطرافیانت حرف بزنی، ولی هنوز حتا یک یوز هم از نزدیک ندیده باشی.

همین بود که با شنیدن خبر به دنیا آمدن پنج توله یوز در باغ وحش Whipsnade لحظه ای درنگ نکردم و برای دیدنشان رفتم.

و خب خودتان حدس بزنید که با این همه اوصاف، از دیدنشان چقدر هیجان زده شدم، و حس می کردم که مثل بچه های خودم دوستشان دارم

عجیب حس مالکیتی نسبت به آنها داشتم!

2010-08-17T00:45:00.001+04:30

یکی از مضرات تنهایی اینه که هی بلند بلند برای خودت آواز می خونی صدات می گیره!

شادی کوچک

2010-08-12T22:19:00.004+04:30

از روزی که پست صفورا رو خوندم هوس کردم. فکرش توی سرم افتاد و بعد یادم رفت. تا امروز.

موهامو بافتم. دو تا . کوتاه دو طرف گوش هام. نمی دونم آخرین باری که موهامو دوتایی بافته بودم کی بود. شاید ده-دوازده سالم بود. مامانم برام می بافت اون موقع ها. موهام بلند بود. بابام می گفت دو تا ببافم قشنگ تره.

پیام گفت شبیه جودی آبوت شدم. نیک گفت مثل بچه مدرسه ای ها شدم.

خوشحال و راضی به دنیای کودکی برگشته بودم امروز.

2010-08-12T20:36:00.002+04:30

فكر كن وسط لندن يكی موقع خداحافظی بهت بگه ظل عالی مستدام !

چه حالی داد!

2010-08-12T13:05:00.002+04:30

هميشه برای هر كاری حتما بيش از يك راه وجود داره

هزارتوی فرهنگی

2010-08-07T00:38:00.007+04:30

میدان ترافالگار در لندن به علت فضای باز مناسبش، همیشه محل برگزاری برنامه های مختلف است و بیشتر اوقات که از آنجا رد می شوی، چیزی برای غافلگیر کردن تو دارد.

دوشنبه ی این هفته، توریست ها و رهگذران با یک ماز یا به فارسی خودمان هزارتو روبرو شدند که در طول شب قبل ساخته شده بود.

این ماز فقط جنبه ی سرگرمی ندارد. به منظور یک کاربرد فرهنگی تعبیه شده. وسیله ایست برای آشنا کردن مردم با معروف ترین منطقه ی لندن به نام وست اند.

صف ورود به ماز نسبتا طولانی است ولی به سرعت حرکت می کند. آدم فکر می کند وقتی وارد شود جمعیت اینقدر زیاد است که مشکلی برای پیدا کردن راه نخواهد داشت و بازی و سرگرمی ای در کار نیست. ولی وقتی وارد می شوی متوجه اشتباهت می شوی. همان جلوی ورودی خانمی آمد و پرسید: می شه از اینجا برم بیرون؟ آقای نگهبان جلوی در گفت که راه خروج آن طرف است و خانم مورد نظر گفت که پیدایش نکرده!

خوب طراحی شده. دالان ها به اندازه ی کافی پهن هستند که جمعیت فشرده نشوند و به اندازه ی کافی تودرتو که گم شوی. با راه های بن بست. گوشه و کنار پلاک های نام خیابان های معروف منطقه نصب شده و روبرو یا کنارش، تابلوی آبی دیگری که تاریخچه ی آن خیابان را توضیح می دهد. آنقدر خواندنی هستند که بایستی و همه را بخوانی.

در دالان انتهایی هم دفتری هست که هر چه می خواهد دل تنگت در آن می نویسی و موقع خروج هم یک نشان برای یادگاری به تو هدیه می دهند.

ورود به این فضا رایگان و تا آخر هفته برقرار است.

كاربرد دوستان ايرانی در فرنگ

2010-08-06T19:13:00.001+04:30

به قول يه دوست قديمی: اگه ديدی دوستای ايرانيت دارن باهات بدخلقی و دشمنی می كنن، ناراحت نشو.

بدون كه داری پيشرفت می كنی!

2010-07-16T21:11:00.000+04:30

دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز
نه این دقایق خوشبو که روی شاخه ی نارنج می شود خاموش
نه این صداقت حرفی که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف
نمی رهاند
و فکر می کنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد

مانور نجات

2010-07-01T09:20:00.000+04:30

ما در ایران مانور زلزله را تجربه کرده ایم. در مدرسه ها. سالی یک بار. و البته همراه با کلی مسخره بازی که معمولا کسی جدی اش نمی گیرد.

اما اینجا کاملا جدی است. اگر هفته ای یک بار نباشد، ماهی یک بار انجام می شود. البته موضوعش زلزله نیست. آتش است. زنگ خطر آتش را می زنند، همه از ساختمان خارج می شوند و در محل تعیین شده که هر ساختمانی برای خودش دارد جمع می شوند، حضور و غیاب می شوند و اگر کسی نیامده باشد یا جدی نگیرد توبیخ می شود تا برای روز مبادا همه آماده باشند.

اما مانور دیروز در باغ وحش فرق داشت و موضوعش برایم خیلی هیجان انگیز بود: مانور فرار حیوان خطرناک!

برای این که مانور انجام شود، باغ وحش کلا کمی دیر تر به روی عموم باز شد تا کارکنان همه آمده باشند و مانور انجام شود. بوق خطر، رفتن به مکان های امن از پیش تعیین شده، انجام مسئولیت های مشخص شده برای همه ی کارکنان و داوطلبان، عملیات نجات و بوق پایان عملیات.

همه ی اشکالات سیستم ایمنی به این صورت گرفته شد.

راستی اگر یک جانور خطرناک در باغ وحش تهران فرار کند، برایش چه پیش بینی هایی شده؟

فردا یا ده سال بعد؟

2010-06-30T01:29:00.003+04:30

نمی دانم این آدم هایی که همه جای بدنشان را، یا حتا فقط یک قسمت بدنشان را یک خالکوبی بزرگ می کنند، فکر نمی کنند که یک روز ممکن است آن نقش ها را دوست نداشته باشند؟ یا مثلا یک روزی نمی آید که پشیمان شوند که من پوست دست طبیعی خودم را می خواهم دوباره؟ یا مثلا یک بار یک خانمی را دیدم که همه جای صورتش را سوراخ سوراخ کرده بود و انواع سوزن و حلقه و زنجیر از همه جای صورتش آویزان بود. می گویم همه جا. اغراق نمی کنم. پوست صورتش را نمی شد دید. صورت و زبانش شبیه به یک زره فلزی بود!

خیلی دلم می خواست از او بپرسم اگر یک روزی نظرت عوض شد و خواستی این چند کیلو آهن را از صورتت باز کنی، با چهره ی از ریخت افتاده ات چه می کنی؟ ناراحت نمی شوی؟ حیف که قیافه اش آنقدر ترسناک بود که نمی شد به او نزدیک شد!

مدتی است به تصمیم گیری ها و استراتژی های بلند مدت در زندگی بدبین شده ام. به خصوص آنهایی که راه بازگشت ندارند، یا اگر دارند بسیار پرهزینه است.

همین است که بچه دار شدن به نظرم خیلی هولناک می آید و ازدواج احمقانه!

برنامه ریزی برای آینده عملا برایم بی معنا شده. تصمیم گیری ها و برنامه ریزی های برای بیش از دو سال آینده برایم امکان پذیر نیست. یعنی به عملی شدنش، یا همچنان خواستنش بعد این مدت شک دارم.

نمی دانم این ناشی از عدم ثبات شخصیت من است یا کشف یک واقعیت دردناک . این که آدم ها در مورد این نوع تصمیم ها گرفتار "تحمل مسئولیت عواقب تصمیم" می شوند و در سکوت نارضایتی شان می میرند.

فوتبال در سینما

2010-06-28T01:57:00.000+04:30

به دعوت یکی از دوستان رفتیم بازی آلمان-انگلستان را در سینما ببینیم. من کلا فوتبالی نیستم. ولی تجربه ی تماشای فوتبال در سینما به اندازه ی کافی وسوسه کننده بود!فریاد و سروصدا و انرژی تماشاچی ها به وجدت می آورن که فریاد بزنی و یا از جایت ناخواسته به هوا بپری. بگذریم از نتیجه که کلی حال 90 درصد آدم های توی سالن را گرفت، ولی خرابکاریی در کار نبود و صندلی ها هم همه سالم ماندند. با این که عده ی زیادی وقتی گلی رد و بدل می شد روی سن جلوی پرده می پریدند و قطار درست می کردند و می رقصیدند، یا بیخودی کف زمین قل می خوردند!

از دوستمان که برایمان بلیط گرفته بود پرسیدم پول بلیطش چقدر است؟ گفت هیچی. فکر کردم برای این که از ما پول نگیرد می گوید. وقتی اصرار کردم گفت: بلیط مجانی است فقط از روز قبل باید رزرو کنی که ظرفیت سینما و جمعیت دستشان باشد. اگر پول بگیرند فیفا پدرشان را در می آورد. سودشان را از فروش نوشیدنی و آبجو و خوراکی های دیگر می کنند.

یاد آگهی بلیط 4000 تومانی سینما آزادی و 5000 تومانی سینما ملت افتادم. چطور است که فیفا پدر آنها را در نمی آورد؟

نقطه سر خط

2010-06-27T16:10:00.002+04:30

تمام شد یکی از داستان های ناتمام زندگی ام.

بعد از سال ها.

ممکنه یکی به من بگه چمه؟

2010-06-25T20:56:00.004+04:30

نمی دونم اسمش حماقته یا یه چیز دیگه.

دیگه حتا برای خودم هم قابل پیش بینی نیستم.

از خودم می ترسم.

چه می کنی با خودت محبوبه؟

2010-06-20T16:37:00.002+04:30

من از انتظار کشیدن متنفرم. چرا هنوز بعد از این همه سال همین یه چیز ساده رو نمی فهمی؟؟؟؟

بیا با هم رک و راست باشیم

2010-06-19T23:39:00.002+04:30

من نمی دونم این آقا یا خانم یا شایدم آدم آهنی محترم کیه که اینقدر به من ارادت داره که با این که من ماهی یک بار یک خط اینجا یک چیز کاملا معمولی می نویسم، با پشتکار فراوان هر روز و حتی چند بار در روز (اغراق نمی کنم) به وبلاگ بنده سر می زنه و اینجا رو با قدومش منور می کنه. تنها چیزی که ازش دارم آی پی 86.57.98.109 هست که با ردگیری می شه فهمید مال ایران خودروه.

حالا حرف من اینه که دوست عزیز ممنون که حتا از خود من هم بیشتر سر می زنی ولی حداقل یه حرفی چیزی، یا این که بگو دنبال چی می گردی شاید خودم خصوصی برات فرستادم! و ضمنا این که الان با امکاناتی مثل گوگل ریدر و اینا چرا این جوری خودتو خسته می کنی و ذهن ما رو مشغول؟

به هر حال کاری داری در خدمتیم. از تو به یک اشارت از ما به سر دویدن!

ما و انگلیسی ها

2010-06-14T23:43:00.004+04:30

صحبت از دولت و انتخابات ایران بود مثل همیشه که همکار انگلیسی ام گفت:

یادم میاد توی دهه ی پنجاه شما یک انتخابات دمکراتیک داشتید، یک نخست وزیر انتخاب کردید که مردم ایران خیلی دوستش داشتند. ولی یادمه که ما اصلا دوستش نداشتیم. من اون موقع خیلی بچه بودم. نمی دونم چرا. اسمش هم بود: مو...مو... یه چیزی.

گفتم: مصدق؟

گفت آره. خودشه. موصدق! نمی دونم چرا ما دوستش نداشتیم، آخرش هم نمی دونم چی شد که بدون سر و صدا کنار گذاشته شد.

براش داستان امتیاز انحصاری نفت ایران و ماجرای ملی شدن صنعت نفت رو تعریف کردم تا متوجه بشه چرا دوستش نداشته. با تعجب سرتکان می داد و ابراز شگفتی و علاقه می کرد که نمی دونم منظورش این بود که از حالا به بعد دیگه مصدق رو دوست خواهد داشت یا بیشتر از قبل از او بدش خواهد آمد!!

ساز بیچاره ی من

2010-06-06T23:16:00.001+04:30

2010-06-06T05:03:00.002+04:30

نخستین گام خردمندی شکایت از همه چیز است ،

واپسین گام تحمل همه چیز

اورژانس!

2010-05-30T03:10:00.001+04:30

2010-05-24T22:41:00.000+04:30

"There are worse things
than being alone
but it often takes decades to realize this
and most often when you do it's too late
and there's nothing worse than too late"

Charles Buckowski

در سکوت

2010-05-21T13:01:00.002+04:30

از گفتگو گریزانم این روزها. چون تبدیل به موجودی شده ام که در فضای اطرافم "غم" می پراکنم. این را خودم حس می کنم و همیشه هم آدم های این جوری را دوست نداشته ام.

دلم برای محبوبه ی سال های دور تنگ شده.

روزها

2010-05-13T00:26:00.003+04:30

وقتی یه نفر روزی پنجاه بار بهت می گه "اگه می خوای بری برو" ، کم کم باورت می شه که واقعا می خوای بری. حتا اگه ذره ای هم بهش فکر نمی کردی!

* * *

"تو از بچگی بد اخلاق بودی حاضرم شرط ببندم"

حالا بیا و ثابت کن طرف حرف مفت می زنه!

2010-05-09T16:04:00.001+04:30

فغان!که سرگذشت ما

سرود بی اعتقاد سربازان تو بود که از فتح قلعه روسپيان باز می آمدند.
باش تا نفرين دوزخ از تو چه سازد،
که مادران سياهپوش
داغ داران زيبا ترين فرزندان آفتاب و باد
هنوز از سجاده ها سر بر نگرفته اند

در انتظار

2010-05-06T23:58:00.001+04:30

نه کسی میاد، نه کسی می ره، خیلی بد جوریه.

معلم های من

2010-05-05T00:43:00.002+04:30

این گفتگو با آقای غیاثی را که خواندم، بغض آشنایی گلویم را فشرد. یاد آخرین گفتگوی تلفنی ام با او افتادم وقتی می خواستم از ایران بروم. وقت نشد بروم دیدنش. تلفنی خداحافظی کردم. موقع خداحافظی گفت گوشی تلفن را روی گوش راستم بگذارم. جمله ای زمزمه کرد. بعد هم در گوش چپم. و من همچنان که گوش می دادم، به پهنای صورتم اشک می ریختم: فاالله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین.

گوریل ها هم عاشق می شوند

2010-04-29T02:18:00.003+04:30

زئیر یکی از سه گوریل باغ وحش است. ماده است و پیر ترین گوریل که احتمالا به زودی از نظر جنسی بازنشسته می شود.

جرج یکی از داوطلبان باغ وحش است که هفتاد سالی سن دارد و سال هاست که به عنوان نیروی داوطلب باغ وحش آنجا مشغول است. گاهی به گوریل ها غذا می داده.

جرج مدتی است که نزدیک شدنش به قسمت نگهداری گوریل ها ممنوع شده است چون وقتی نزدیک آنجا می شود، زئیر شروع می کند به سر و صدا کردن و فریاد کشیدن. دنبال جرج می دود، دیوانه وار بالا و پایین می پرد و فریاد زنان به شیشه مشت می کوبد.

زئیر عاشق شده!

من یک زنم

2010-04-28T00:20:00.005+04:30

به بهانه ی مقاله ی شادی صدر و دعواهای زرگری دور و برش

- هر چند با زبان نوشته ی ایشان به عنوان یک مقاله ی ژورنالیستی موافق نیستم و به نظرم بهتر است از وصل کردن گفت تا فصل کردن -

درباره ی جنسیت حرف زدن کار راحتی نیست و حکم کلی و قطعی درباره ی آن دادن هم ناممکن. حتا اگر به لحاظ آناتومیک، فیزیولوژیک یا روانشناسانه هم بررسی کنیم، مثال های فراوان وجود دارد که ماجرا را از دو قطبی بودن خارج می کند. ولی این که ما در ایران به واسطه ی عرف، مذهب، و یا هر چه اسمش را بگذارید، جامعه ای مردسالارانه داریم را نمی شود کتمان کرد.

این را وقتی خیلی بیشتر فهمیدم که دو سال زندگی این طرف آب را هم تجربه کردم.

چند مثال کوچک:

تو مرد شدی.. مرد که گریه نمی کنه، گریه مال دختراس.

پسرا شیرن مث شمشیرن، دخترا موشن مث خرگوشن

خانوم باش (یعنی، مودب و با وقار و سر به زیر باش)

خیلی از ما دخترها تا سالهای نوجوانی یکی از آرزوهایمان این بوده که پسر باشیم

بازو گرفتن و بازوی کلفت و سفت را به هم نشان دادن، باشگاه پرورش اندام رفتن، لباس هایی را که دوست داشتن پوشیدن برای پسر ها، و در مقابل جلوگیری از انواع روش های لذت بردن از بدن و ویژگی های فیزیکی و زیبایی برای دخترها.

یک چیزهایی هم حسی است. نمی شود برایش مثال ملموس منطقی آورد.

نمی دانم تا حالا شده حس کنیدزیر نظرید، نگاهتان می کنند از پشت سر؟ ناگهان شده پشت سرتان داغ شود؟ تا حالا شده با کسی دست بدهید، کنارتان بنشیند، یا حتا فقط در حد یک گفتگوی دوستانه در میان یک جمع، و حس کنید یک چیز در آن طرف هست که بدتان می آید؟ نگاهش سنگین است، آزاردهنده است؟

شده از ته دل حس کنید که باید خودتان را بیشتر بپوشانید با آن که پوشش کامل داشته اید؟

حتا حس برخوردهای اتفاقی فیزیکی آدم هابا شما فرق می کند، بعضی هایش منزجر کننده است، شما می فهمید اما نمی توانید توصیفش کنید.

تمام این ها جدای از موارد زیادی است که به خاطر زن بودنت در یک فضای کاری یا اجتماعی راه داده نشده ای یا بازی داده نشده ای.

متلک همیشه کلامی نیست آقایان!

و وقتی می آیی این طرف دنیا، توی متروی شلوغ وسط این همه مرد، کتابی می ایستی، آدم ها از کنارت رد می شوند و تنه می زنند، یا تو تنه می زنی، با مردها حرف می زنی، معاشرت می کنی، هر جور که بخواهی لباس می پوشی و هیچ نگاه سنگینی را حس نمی کنی، با تعجب می بینی که چقدر دچار خودسانسوری جنسیتت هستی و از لذت بردن از بدنت و جنسیتت حتا در این سن و سال خجالت می کشی، و وقتی فکر می کنی که ای وای نکند من بدبین بوده ام چون آنجا به من این طور یاد داده بودند، آنوقت توی پرواز ایران، در خروجی پرواز ایران که می رسی، باز هم همان سنگینی عجیب فضا و نگاه ها را به طرز وحشتناک و غیر قابل باوری حس می کنی، آن وقت است که از ته دل ایمان می آوری که حس پنهان و آشکاری در (نه) همه ی مردان سرزمینت هست که جاهای دیگر دنیا که دیده ای وجود ندارد.

باید زن باشی تا بفهمی چه می گویم.

بیایید صورت مسئله را پاک نکنیم.

مقصر شاید هیچ کدام از تک تک ما نباشیم، مقصر شاید بستری است که بر مبنای جدا کردن جنسیت ها از کودکی، تغییر زاویه ی نگاهشان به جنسیت و ارزش گذاری های نادرست شکل گرفته و باعث تک تک ناهنجاری های موجود در رفتارهای وابسته به جنسیت همه ی ما می شود.

گفتگو

2010-04-27T23:50:00.004+04:30

داشتم می گفتم ماهیچه ی پشت پایم تا یک سال پیش مثل سنگ سفت بود ولی شل و آویزان شده از بس ورزش نمی کنم، گفت : من هم وقتی ایران بودم کوه خیلی زیاد می رفتم و عاشق طبیعت گردی و این ها بودم.(توضیح این که کلا پنج شش سالی بیشتر نیست از ایران آمده)

موقع برگشتن با من تا ایستگاه آمد و دوباره حرف کوه و کوهنوردی را پیش کشید، منم که دلم پر می کشد برای حرف زدن و کلا مدتی است مثل شکست خورده ها با خاطراتم زندگی می کنم استقبال کردم. نمی دانم که چطور شد که حرف به پناهگاه رسید که گفت پناهگاه چیه؟ مثل هتل اوسون؟ که توش خوراکی و اینا هم می فروشن؟!

آی دردم آمد..!

اشک

2010-04-26T23:58:00.002+04:30

در حالی که زار می زدم و اشک می ریختم به مامانم گفتم: یعنی ممکنه خواب باشه؟

مامانم گفت: نه، خواب نیست.

راست می گفت. واقعی تر از اونی بود که خواب باشه.

صبح که بیدار شدم، بالشم خیس بود. باز هم گریه داشتم. این بار از شادی.

بهانه ای برای شادی

2010-04-23T12:50:00.003+04:30

دو تا دوست عزیزم چند روزه نی نی دار شدن. اونم نه یکی، نه دو تا، سه تا!!

از دیدن عکس های نی نی ها چنان شاد شدم که فکر کنم اثرش تا چند روز باهامه.

روزانه ها

2010-04-21T00:14:00.002+04:30

دلم تنگ است حسابی و مغزم مشغول. از آن مشغول هایی که کلافه ات می کند از بس نمی گذارد یک ثانیه سکوت را تجربه کنی. و دلت می خواهد کاش یک سیمی داشت که می گرفتی و از برق می کشیدی اش یا دکمه ای چیزی که با مشت محکم رویش می کوبیدی تا چند دقیقه ای آرام بگیرد

کاش می شد یک سفر بروم خانه تا همین چند نفر دوست باقیمانده هم نگذاشته اند بروند هر کدام یک گوشه ی دنیا.

ضروری!

2010-04-16T15:44:00.002+04:30

"پول" بدون شک یکی از مهمترین ضروریات زندگی است و با لذت بردن از جهان رابطه ی مستقیم دارد و فقدان آن انسان را دچار رنج و سختی می کند!!

کشف!

2010-04-15T16:45:00.000+04:30

الان ناگهان کشف کردم که چرا آمریکایی ها از وانت اینقدر خوششون میاد:

به علت کالیبر بالای بخش مورد نظر، زورشون میاد در عقب ماشین یا هر دری رو اضافه باز کنن که خریدشونو بذارن توی ماشین. خوبی وانت اینه که همین جوری شوتش می کنن اون عقب!

روز از نو

2010-04-09T17:47:00.000+04:30

سانفرانسیسکو

2010-04-06T02:32:00.005+04:30

صبح که داریم با بچه ها خداحافظی می کنیم سیل می بارد! تا دو ساعت هم همین طور ادامه دارد. یک جاهایی 5 دقیقه آفتاب یک راهی به پایین پیدا می کند و دوباره باران امان نمی دهد. کم کم روی تپه ها توربین های بادی سر و کله شان پیدا می شود. خیییلی زیادند. حوالی ظهر به سانفرانسیسکو می رسیم. چند روز است بی اینترنت هستیم. می رویم سراغ کتابخانه ی عمومی سانفرانسیسکو که از اینترنت مجانی اش استفاده کنیم. کمی اطلاعات شهر می خواهیم و من تلفن لیلا را.

اینجا برای استفاده از اینترنت کتابخانه و کلا امکانات آن لازم نیست عضو و یا حتا شهروند باشی. سرت را می اندازی می روی داخل، هر کتابی که دلت خواست برمی داری و می نشینی تا هر موقع دلت خواست آنجا. یا کامپیوتر شخصی ات را می آوری صبح تا شب از اینترنت آنجا استفاده می کنی.

در کتابخانه ی اینجا و همین طور سیاتل (و از قرار همه ی کتابخانه های عمومی آمریکا)چیزی که توجهت را جلب می کند بی خانمان هایی هستند که با سر و وضع ژولیده و لباس های کثیف و نامرتب این گوشه آن گوشه نشسته اند، کتابی چیزی دستشان گرفته اند و چرت می زنند. هر چند دقیقه یک بار هم مسئولین کتابخانه می آیند بیدارشان می کنند که اینجا جای خوابیدن نیست. اما کسی را بیرون نمی کنند! آنها هم دوباره تکانی به خودشان می دهند، به صفحه ی کتاب خیره می شوند و یکی دو دقیقه ی دیگر دوباره سرشان سنگین می شود، و باز هم همان داستان تکرار می شود. بیچاره ها این زجر را به جانشان می خرند که در طول روز در یک جای گرم کمی بخوابند. و این صحنه ای است که در انگلستان تا به حال ندیده بودم.گمانم اینجا دولت به این جور آدم ها کمک می کند و جای خواب مجانی یا ارزان به آنها می دهد.

سانفرانسیسکو شهر زیبایی است. روح دارد یعنی. زنده است.کوچه دارد. و خیابان های باریک پر شیب از آنهایی که اگر با ماشین سربالا بروی و مجبور شوی ترمز کنی، گمانم باید برگردی پایین اول خیابان دوباره از نو شروع کنی به بالا رفتن. یکی از خیابان هایش به علت همین شیب زیادش جزو جاذبه های توریستی شهر است. اسم خیابان لومبارد است و در ویکی پدیا یک صفحه دارد.

تراموای قدیمی هم در شهر هست. ار آنهایی که آدم ها از در و دیوارش آویزان می شوند. و الان به عنوان یک وسیله ی نقلیه در یک فاصله ی نسبتا کوتاه از مرکز شهر تا کنار ساحل توریست ها را جابجا می کند. سوار تراموا می شویم تا کنار ساحل، به میدان ژیرادلی می رویم که یک مرکز خرید و مجموعه رستوران قدیمی است. و بعد کنار اسکله ها قدم می زنیم. فضاسازی ها شبیه شهرهای اروپایی است و شاید همین است که روح داده به همه چیز. با ماشین به سمت میدان یونیون و مرکز شهر می رانیم. به اسکله ی شماره 39 می رویم تا شیرهای دریایی را که آنجا لم داده اند تماشا کنیم و زندان آلکاتراز را در خشکی کوچکی دورتر از ساحل. فکر می کردم باید خیلی دورتر از این ها باشد و دور تا دورش اثری از خشکی نیست. با این فاصله آدم حس می کند می تواند با شنا خودش را به ساحل این طرف برساند!

قرار است لیلا را ببینم بعد از چند سال. بی قرارم. پل گلدن گیت را می گذاریم برای آخر شب و به سمت خانه ی لیلا می رویم. در یکی از شهرک های اطراف سانفرانسیسکو زندگی می کنند که نیم ساعتی راه است.. شادم و سبک از در آغوش کشیدن یک دوست قدیمی این طرف دنیا.

سیزده به در

2010-04-05T02:31:00.003+04:30

ایرانی های مقیم اینجا اولین یکشنبه ی نزدیک به سیزده به در واقعی را به عنوان سیزده به در جشن می گیرند. ما هم با بچه ها بساط خوراکی هایمان را برداشتیم که برویم سیزده را به در کنیم.

رفتیم به ساحلی به نام ساحل ونیس. باز هم ساحلش مثل همه ی سواحل اینجا زیبا بود اما نکته اش معرکه گیر ها، دکه های دستفروشی و مغازه های رنگارنگ کنار ساحل بود. به خصوص مغازه هایی که آزادانه به قول خودشان Medical Marijuana می فروختند. یعنی پول می دهی می روی و زیر نظر پزشکان متخصص و برای درمان بیماری ات ماری جوانا مصرف می کنی.

ضمنا مغازه هایی هم انواع لوازم عجیب و غریب و بعضا فوق العاده گران را که برای "کشیدن" مورد استفاده قرار می گیرند می فروختند. فکر نمی کردم این ابزار ها این قدر متنوع باشند و چنین صنعت بزرگ خلاقانه ای برای این کار وجود داشته باشد!

سن دیه گو

2010-04-04T23:32:00.002+04:30

سن دیگو دو تا چیر مشهور دارد. (البته قطعا چیزهای مشهور دیگری هم دارد ولی این دو تا برای من مهم ترند). اول Sea World که یکی از بزرگ ترین های دنیاست و دیگری هم باغ وحش سن دیگو که آن هم جزو باغ وحش های مشهور دنیاست و یکی از معدود باغ وحش هایی که خرس قطبی و پاندا نگهداری می کنند.

هر بار که در چند روز گذشته بحث انتخاب بین یکی از این دو تا پیش می آمد، قدرت تصمیم گیری ام را از دست می دادم و در حالی که می خواستم موهایم را بکنم، نزدیک بود گریه ام بگیرد!!

برای کسب اطلاعات توریستی و یا پیدا کردن کوپن تخفیف بلیط ورودی خیلی جاها، اگر مرکز توریسم آنجا را پیدا نکردید یا دم دست نبود، بهترین جا کنار میز پذیرش متل ها/هتل هاست.انواع بروشورها و نقشه ی منطقه پیدا می شود. و ناامید نشوید! همه ی بروشورها را یک ورقی بزنید! ما که یک بیست-سی دلاریکوپن تخفیف ورودی باغ وحش و استودیوی یونیورسال و اینها بینشان پیدا کردیم و بسی لذت بردیم!

اینجا هم در ورودی شهر به یک متل شبیخون زدیم و راه افتادیم. اول به سمت مرکز شهر و بعد شهر قدیمی یا old town که کلی دیدنی و هیجان انگیز بود. با یک عالمه زستوران های قشنگ، بازارچه های خیابانی و مغازه های همه چیز فروشی رنگارنگ، لباس ها، زیورآلات،غذاهای مکزیکی و کلی جا برای قدم زدن و عکس گرفتن!

شهر زیبایی است. با ساحل قشنگ، هوای آفتابی، کوچه های قدم زدنی، پر از روح و رنگ.

به دلیل کمبود وقت ترجیح می دهیم باغ وحش برویم چون لازم نیست همه ی سوراخ سنبه هایش را بگردیم و می توانیم سراغ گونه هایی برویم که در لندن نیستند و ضمنا بلیطش هم خیلی ارزان تر است بنابراین برای زمان کمتری که آنجا هستیم قابل توجیه است.

وسعت باغ وحش زیاد است. هر چند با آن یکی که بیرون شهر است و از این ها که که با ماشین تویش می گردی و جانورانش آزادند فرق دارد. باغ وحش سه جور وسیله ی نقلیه دارد.یک خط تله کابین که آدم را را از شرق به غرب می برد و بالعکس، یک تور اتوبوسی که که حدود 45 دقیقه تو را دور باغ وحش می گرداند و بخش ها و جانوران اصلی باغ وحش را نشانت می دهد و برایت توضیح می دهد، و آخری هم اتوبوسی است که 4 تا ایستگاه در جاهای مختلف مسیر دارد و اگر خسته شدی یا خواستی تندتر به جایی بروی سوارش می شوی. البته با بلیط ورودی که خریده ای برای هیچ کدام این ها نباید پول اضافه ای بدهی.

کرگدن، خرس قطبی، پاندا و کوالا از همه بیشتر هیجان زده ام کردند. هرچند دلم به شدت برای خرس قطبی بیچاره سوخت. چون کاملا مثل یک موجود در حال جان دادن بود. با دهان باز و لب های آویزان از اول تا آخر خوابیده بود، نفس نفس می زد و تکان نمی خورد.

محل نگهداری پانداها هم شلوغ بود و بنابراین مردم صف کشیده بودند و به ترتیب از یک در وارد و از در دیگر خارج می شدند ولی در عین حال فوق العاده ساکت بود و خانم مسئول نگهداری پاندا ها به آرامی درباره شان توضیح می داد.

ضمنا نمایش ها و سخنرانی های کوتاهی هم در ساعت های مختلف برگزار می شد و مثلا در نمایشی که ما دیدیم دو نوع پرنده و شیر دریایی از نردیک به مردم معرفی می شدند.

تا آخرین لحظه ها از باغ وحش حداکثر استفاده را کردیم. بعد دوباره چرخی در شهر و جزیره ی متصل به شهر زدیم و پیش بچه ها برگشتیم.

سفربه سرزمین آرزوها-6

2010-04-03T00:51:00.001+04:30

فکر کردیم اسم ساحل که سیل است، یعنی حتما فک های فراوانی دارد! ولی دریغ از یک موی سیل!. در عوض البته ساحل زیبایی بود. باز هم با موج سوارانش. کمی تماشایشان کردیم به جای فک تماشا کردن!

* * *

اگر می خواهید شمه ای از سینمای هالیوود را ببینید باید به بهای گزافی بلیط بخرید و به یکی از استودیوهای معروف فیلم سازی مثل یونیورسال یا وارنربرادرز بروید. ما اولی را انتخاب کردیم. از همان اول برای پارکینگ جیبت را خالی می کنند. بعد هم یک بلیط گرااااان می خری و بفرمایید. کلی تفریح و سرگرمی در انتظار شماست. از تونل وحشت گرفته تا سینمای چهار بعدی. و بخش هایی که هر کدام مربوط به یک فیلم یا کارتون خاص است و در هر کدام نمایش یا سرگرمی یا قطعه فیلمی متفاوت می بینید.

برای این که فضا بیشتر دستمان بیاید تور اتوبوسی استودیوهارا سوار شدیم و به پشت صحنه و ماکت های ساخته شده در به اصطلاح شهرک سینمایی رفتیم. وارد استودیوها شدیم و انواعی از جلوه های ویژه را دیدیم. ماکت که چه عرض کنم. ساختمان سازی واقعی کرده اند خیلی جاها!

نوشتنش اینجا سخت است. قول می دهم حضوری و با عکس چیزهایی را که دیده ام برایتان تعریف کنم اگر علاقمندید!

* * *

نیم ساعت قبل از تعطیل شدن آمدیم بیرون. البته آدم دلش برای پولی که داده خیلی می سوزد ترجیح می دهد تا آخرین لحظه بماند که با لگد بیرونش کنند. ولی من قرار بود یک دوست قدیمی را بعد از بیشتر از ده سال ببینم و هیچ مبلغی نمی توانست جلویم را بگیرد.

* * *

ساناز چند بار به من گفته بود مرفه بی درد. عبارتی که خودم قبل تر ها خیلی به کار برده بودم. ولی هرگز فکر نمی کردم خودم جزو این دسته قرار بگیرم. قبول دارم که آدم سرمایه داری هستم. اما سرمایه ام دوستان عزیزی است که همه جای دنیا دارم و با هیچ پولی خریدنی نیستند. نمی توانم حسم را بگویم وقتی بچه ها از صفحه ی فیس بوکم می فهمیدند که کجا هستم و کلی پیام و پی گیری و اصرار که حتما پیششان بروم یا ببینمشان. گلویم فشار داده می شد و از شادی به زور جلوی بال بال زدن و داد و فریادم را می گرفتم. هر چند که نشد پروانه و روزبه و مانی کوچولویشان را ببینم و هنوز هم دلم برایشان پر می کشد.

سمیرا با آوردن لیلا غافلگیرم کرد. دوستان دوران دبیرستانم را بعد از بیشتر از ده سال دیدم. با هم از اینجا و آنجا گفتیم و شبنم هم از یک گوشه ی دیگر آمریکا تلفنی به جمعمان پیوست.

* * *

از امشب خانه ی نیما می مانیم. نرگس هم آمده بود آنجا که هم را ببینیم. بعد از سالها همان نرگس شاد و خندان و بازیگوش است هنوز.

به سمت لس آنجلس

2010-04-02T22:41:00.000+04:30

تنها ایالتی که برای ورود به آن ایست بازرسی دارد تا آنجایی که من در این چند ایالت دیده ام کالیفرنیاست. البته نه از آن ایست بازرسی هایی که ما داریم. برای میوه و محصولات کشاورزی است. یعنی نگاه می کنند اگر پلاک ماشینت کالیفرنیا نباشد، ازت می پرسند میوه یا دانه یا گیاه خاصی همراهت هست یا نه.و بعد به سلامت. همین که بگویی "نه" کافی است. پیاده ات نمی کنند، صندوق عقبت را چک نمی کنند و ماشین را از سر تا ته نمی گردند.مسئولیت نه گفتنت با خودت است.

غروب می رسیم. وسایلمان را در متل می گذاریم و می زنیم بیرون.متلمان در حاشیه ی شهر است چون "گلام" همسفرمان تا اسم حوالی وسط شهر آمد گفت وااای! آنجا خیلی خطرناک و ناامن است. می زنند می کشندت و از این حرف ها. پس برای این که بنده خدا راحت بخوابد جای دورافتاده تری را انتخاب کردیم.

شام مهمان نیما و مرضیه هستیم. هدیه و گل برای تولد مرضیه می خریم و می رویم. خیلی لذت دارد دیدن دوستان قدیمی در این طرف دنیا. کلی حرف هست. کلی خاطره. عکس های قدیمی می بینیم و یاد همه می کنیم.

* * *

کمی در خیابان ها می رانیم و مرکز شهر را می گردیم. به قول بابام شبیه بازار سید اسماعیل است! انگار نه انگار که در آمریکا هستیم. کلی مغازه های درب و داغان که هر آت و آشغالی که فکرش را بکنی در آنها پیدا می شود. لباس، کفش، کیف، خواروبار، هر چیزی فکرش را بکنی!! از این ها که مثلا لباس های گل گلی درب و داغان از در و دیوارشان آویزان کرده اند، چرخ های دستی و این جور چیزها توی پیاده رو ... بازار شامی است برای خودش. مردمش هم دستکمی از مغازه ها ندارند. اکثرا ژنده پوش و فقیر هستند. از لباس های تنشان و سر و وضعشان می شود به راحتی این را فهمید.چند خیابان آن طرف تر برج های بلند تجاری و مراکز خرید و در واقع بخش مدرن و نوساز مرکز شهر را می شود دید. آدم به نسبت توی خیابان کمتر است و خیابان ها تمیزتر هستند. خلاصه هیچ جا از گلوله های سرگردان که ناگهان بیاید بخورد به قلبت و تو بمیری خبری نیست.

* * *

به خیابان هالیوود می رویم. معروف ترین جای شهر. جای خاص و عجیبی نیست. دو طرف مغازه های همه چیز فروشی، یکی دو تا مرکز خرید شیک، توریست ها، پیاده روهایی که هر چند قدم یک ستاره روی زمین است که وسطش اسم یک آدم معروف نوشته شدهو آدم ها اگر اسم آدمی را که دوست دارند یا خوب می شناسند پیدا کنند، می نشینند و کنارش عکس می گیرند. موزه ی رکوردهای گنیس هم در همین خیابان است، ولی ظاهرش چنگی به دل نمی زند و من نمی دانم که خیلی از رکوردهای جهانی مورد نظر اصولا چطور موزه ای می شند یه جر یه سری عکس یا عدد و رقم.

جلوی مرکز اصلی خیابان یک عده خودشان را شبیه شخصیت فیلم های معروف کرده اند و در ازای عکس گرفتن با آدم ها پول جمع می کنند.

* * *

به ماشین برمی گردیم . بازهم در شهر می رانیم. از بلوار سانتامونیکا به سمت ساحل می رویم. شهر به طور کلی شبیه شهرهای بین راه است. حس شهر ندارد. زنده نیست. دوستش ندارم.سر راه از چند محله ی معروف رد می شویم که گویا اعیان نشین و ایرانی نشین هستند. و آنجا از تابلوی بستنی اکبرمشتی تا بیلبوردهای بزرگ تبلیغاتی به زبان فارسی با تبریک سال نو می بینی. حس خوبی است وقتی در یک شهر غریبه آن طرف دنیا روی یک بیلبورد بزرگ در خیابان اصلی سال نو را به زبان فارسی به تو تبریک بگویند!

کنار ساحل مدتی می مانیم و آدم هایی را که موج سواری می کنند تماشا می کنیم.

Grand Canyon

2010-04-01T20:56:00.000+04:30

تا راه بیفتیم ساعت 9 صبح شده. زودتر می آیم در لابی متل که اینترنت دارد تا نزدیک ترین راه را پیدا کنم. قسمت غربی پارک ملی است و حدود سه ساعت با ماشین راه است. البته پروانه می گفت که بخش اصلی پارک قسمت جنوبی است ولی راه آنجا خیلی طولانی تر است. فکر کردم خوب است از این جا برویم، شب را بمانیم و فردا قسمت جنوبی را ببینیم. ترافیک جاده بعد از نیم ساعت رانندگی به شدت سنگین می شود و من را یاد اتوبان کرج یا جاده ی چالوس در روزهای تعطیل می اندازد. با این فرق که اینجا بیابان است. انگار داری در جاده ی تهران-قم رانندگی می کنی.

ترافیک تا بعد از سد هوور ادامه دارد. قبل از سد ماشین ها یکی یکی از ایست بازرسی رد می شوند و ماشین های بزرگ بازرسی می شوند. از قرار این سد زمانی بزرگ ترین سد دنیا بوده. بر خلاف تاسیسات بزرگ و سد های ما که خیلی هایشان حتا عکاسی ممنوع هستند، اینجا خودش جاذبه ی توریستی محسوب می شود. پر از آدم و پارکینگ و تورهای کوتاه بازدید تاسیسات سد.. با ماشین با سرعت خیلی کم از روی تاج سد رد می شویم . آن طرف در یکی از پارکینگ های کنار جاده ی باریک و پر پیچ و خم می ایستیم و چند دقیقه ای پیاده می شویم.به راهمان به سمت ورودی غربی گراند کنیون در یک جاده ی فرعی ادامه می دهیم. دو طرف پر است از درختان مناطق کم آب و کاکتوس و خانه هایی که مثل فیلم های وسترن دهه ی شصت است. و جالب این که در حیاط خیلی هایشان قایق هست!جاده ی ورودی اولش آسفالت است و بعد خاکی می شود. حس خوبی دارم. وسط این بیابان از همه جا دور می رانم و پشت سرم خاک بلند می شود. جاده دوباره بعد از نیم ساعت آسفالت می شود و به آبادی می رسیم. یعنی در واقع ورودی پارک. بر خلاف انتظار من ورود با ماشین شخصی ممنوع است. باید ماشین را پارک کنیم و بلیط بخریم و با اتوبوس های همان جا بگردیم. موقع پیاده شدن از ماشین متوجه می شوم که گیج بازی درآورده ام و کوله ام را در متل جا گذاشته ام. چی تویش بود؟ کیف پولم با همه ی کارت های بانکی و گواهینامه و پاسپورتم! بچه ها دیوانه می شوند که بیچاره شدیم! همین الان برگردیم. من اما شک ندارم که مشکلی نیست. آرامشان می کنم. تلفن آنجا را پیدا می کنم و زنگ می زنیم. گفتند کوله آنجاست و بنابراین باید امشب برگردیم. نقشه هایم نقش بر آب شد!!

بلیط فوق العاده گران است. حدودا نفری 75 دلار می شود. چاره ای نیست. بلیط می خریم.

جالب است که اینجا قیمت اعلام شده یا قیمت روی اجناس بر خلاف انگلستان همان پولی نیست که می دهی. موقع پرداخت مالیات هم به آن اضافه می شود! آنجا برچسب قیمت ها قیمت به علاوه ی مالیات است. الته در نهایت فرقی نمی کند و لی این طوری که خودت را با قیمت راضی کرده ای و بعد مجبوری بیشتر بدهی خیلی زور دارد!

گراند کنیون در واقع یک بیابان بزرگ است که رودخانه ها و احتمالا باد طی سالیان فرورفتگی های فوق العاده عمیقی در آن ایجاد کرده اند. و عوق بعضی تا 1000 متر است. با اتوبوس به سمت ایستگاه اول می رویم. بالای یکی از این بلندی ها که یک پل نیمدایره ی شیشه ای زده اند و می توانی رویش راه بروی و برای آنهایی که ترس از ارتفاع دارند واقعا ترسناک است.

ایستگاه های بعدی هم همین طور تو را روی بلندی های مشرف به دره ها و رودخانه ی کلرادو می برند. بیشتر راهنما ها و کارکنان محلی آنجا سرخپوست هستند. و به هر حال اینجا سرزمین سرخپوست هاست. گروهی لباس های محلی شان را پوشیده اند، ساز می زنند، می رقصند و پول جمع می کنند.

ایستگاه آخر که می رسیم دم غروب است. ماکتی از دهکده های سفید پوستان قدیمی ساکن اینجا که مثل فیلم های قدیمی بار، سلمانی، زندان، رستوران ، مزرعه ی اسب و از این جور چیزها دارد و می توانی وارد ساختمان ها شوی و عکس بگیری. یک غذای خوب در رستوران آنجا می خوریم و راه می افتیم.

گراند کنیون در ایالت آریزوناست و دوباره برای گرفتن کیف من باید به لاس وگاس برگردیم.

* * *

کیفم را پس می گیرم. همه چیر سر جایش است به جز یک اسکناس صد دلاری که مامان بزرگ موقع آمدن به من هدیه داده بود. از گم شدن پاسپورتم اینقدر ناراحت نمی شدم که از گم شدن هدیه ی مامان بزرگ پکر شدم.

شب شهریار اینا دوباره برای گردش و تفریح بیرون می روند اما من ترجیح می دهم در اتاقم بمانم و از اینترنت حداکثر استفاده را بکنم.

یک نفس عمیق بکش..

2010-03-31T21:24:00.003+04:30

خسته شدم از حرف های مفت. مجبورم احترام بگذارم و سر تکان دهم و جلوی خودم را می گیرم که طرف را نشورم و بگذارم کنار.

آخر آقاجان، یه چیزهایی یک توانایی درونی می خواهد که تو نداشته ای و نداری. چرا خودت را با دیگران مقایسه می کنی و توجیه می کنی که چرا تو الان جای آنها یا بهتر از آنها نیستی.

یک چیزهایی به همین سادگی نیست.

شهر تحقق رویاها!

2010-03-31T09:20:00.000+04:30

ساختمان هایی با معماری های عجیب و غریب و دیدنی. تفریح مجانی و بازنده هایی با رویاهای بلندپروازانه.

لاس وگاس برای چند شب کلی چیز دارد که آدم ببیند و لذت ببرد. همه برای این که وسوسه ات کنند بنشینی پای میز قمار و جیبت را خالی کنی! خوشبختانه کوچکترین وسوسه ای من را وادار به این کار نکرد. بنابراین خوب تماشا کردم!

ماشین بیچاره چند ساعتی بود که هی پیغام می داد باید روغنم را عوض کنید. بنابراین اول رفتیم سراغ این کار. جلوی تعمیرگاه خانمی آمد که مشخصات ماشین را بگیرد و وقتی دید که فارسی حرف می زنیم گفت که شوهرش یعنی آقای مکانیک محترم ایرانی است. ماشین را گذاشتیم و رفتیم اطراف قدم بزنیم. نزدیک مرکز شهر یا به قول خارجی ها داون تاون قدیمی شهر بودیم که خیلی با بخش مدرن شهر فاصله دارد. کازینوها همه به شکل سنتی خودشان اداره می شدند. با خانم هایی که لباس های مورد نظر پوشیده بودند تا آقایان محترم را وسوسه کنند بروند سر میز قمار بنشینند. خیابان از سر تا ته زیاد طولانی نبود. بخش عمده ی خیابان مسقف شده بود. آن هم سقفی که نمی دانم چند میلیون چراغ رنگارنگ داشت و هر چند وقت یک بار همه ی چراغ های مغازه ها و خیابان را خاموش می کردند و انواع تصاویر متحرک و موسیقی روی سقف پخش می شد. که کلی هیجان انگیز بود. همه جا چراغ های رنگی در حال روشن و خاموش شدن بودند. شهر شهر چراغ های رنگی و موزیک بلند است.

بعد از کلی دردسر و برو بیا ماشین آماده شد. چون آقای جینو که بعدا گفت اسمش حسن آقاست، تا به حال روغن چنین ماشینی را عوض نکرده بود و فحش می داد که چرا این عوضی ها ماشین ها را اینقدر پیچیده درست می کنند!

موقع تحویل دادن ماشین سر درد دلش باز شد و شروع کرد قصه ی زندگی اش را از چهل سال پیش تا حالا تعریف کردن. نیم ساعتی حرف زد و ما دلمان نمی آمد حرف هایش را قطع کنیم. دلش پر بود از جامعه ی آمریکایی و دردسرهایی که کشیده بود. حسن آقا ی ما تقریبا شصت ساله است و به گفته ی خودش در ایتالیا معماری خوانده. خانمش ایتالیایی است و چند کلمه ای فارسی حرف می زند. و حالا بعد از عمری زندگی برای این که زندگی شان بچرخد گاراژی خریده و مکانیکی می کند. از لا به لای حرف هایش فهمیدیم که جوانی هایش خیلی اینجا می آمده و بنابراین پول زیادی از دست داده و دائم اصرار داشت که این شهر یک وسوسه و حماقت بزرگ بیشتر نیست.

از حسن آقا خداحافظی می کنیم و به بخش مدرن شهر می رویم. هتل های فوق العاده بزرگ با معماری های چشمگیر و متفاوت پر از چراغ ها و نور پردازی های عالی و زیر هر کدام یک دنیای فانتزی عجیب و غریب تر که کنارش یک کازینوی فوق العاده بزرگ است.

هتل ها تقریبا همه به هم راه دارند. یا از طریق قطارهای کوچک، یا پل و یا راه زیرزمینی. یک دنیای فانتزی در خیابان و یک دنیای فانتزی تر در هتل ها. یاد کارتون پینوکیو می افتم بی اختیار.هر چیزی که بگویی هست. از اهرام مصر گرفته، تا مجسمه ی آزادی، برج ایفل، شهر نیویورک، قصر شوالیه ها، کشتی دزدان دریایی و حتا ونیز! فکر کن بروی صبقه ی پایین یک هتل، بعد آنجا یک شهر با ابعاد کوچک ببینی. بتوانی سوار قایق شوی و در کانال های آب بین ساختمان ها و از زیر پل ها حرکت کنی در حالی که بالای سرت آسمان آبی است (بیست و چهار ساعته) و قایقرانت دارد یک ترانه ی ایتالیایی می خواند.

با همه ی این تفاسیر از آنجایی که من آدم جاهای شلوغ نیستم، حوصله ام سر رفته بود و دلم می خواست زودتر برگردم بخوابم.

دلم فردا و جاده را می خواست

سفری به سرزمین آرزوها 5

2010-03-30T09:10:00.000+04:30

حواسمان به در و دیوار پرت شد، جاده ی خروجی مورد نظر را پیدا نکردیم. مجبوریم برای رسیدن به لاس وگاس تا نزدیکی سانفرانسیسکو پایین برویم و بعد به سمت غرب و ایالت نوادا می رانیم. اشتباه اینجا به معنی چند ساعت رانندگی اضافی است!

تغییر مناظر چشمگیرند. از تراکم جنگل ها کم می شود، به تپه های کم درخت تر و چمنزار می رسیم، بعد دشت ها و تپه های یکسر سبز با یک عالم توربین های بادی بالایشان، بعد سبزی جای خود را به خاک می دهد و بعد بیابان. منظره ها عجیب شبیه ایرانند. دکل ها و سیم های برق، کارخانه های دور و نزدیک به جاده، پوشش گیاهی، همه چیز. می شود گفت آمریکا یک ایران در ابعاد بزرگ است، یا برعکس ایران یک آمریکا در ابعاد کوچک!

به خاطر اشتباهمان شب را دوباره بین راه می مانیم. فقر را به وضوح می شود در میان مردم این منطقه دید.

درختان رویایی

2010-03-28T12:04:00.000+04:30

وارد شمال کالیفرنیا می شویم جایی که جنگل های درختان باستانی اش معروف است. و از همه معروف تر درختان سکویا.

فکر می کردم که برای ورود به پارک ملی باید از جای خاصی رفت یا پول پرداخت. اما جاده ی رویایی ما از وسط این جنگل ها می گذرد. البته درختان بلند مثل آنهایی که در فیلم های اتنبرو دیده ام را نمی بینم. به خصوص به قول محلی ها، جاده را جایی کشیده اند که آنها دور از دسترس باشند. ولی همین درختان کنار جاده هم آنقدر عظیم هستند که جیغ و داد من را بلند کنند.

از جاده ی اصلی جا به جا جاده های فرعی جدا می شوند که تو را به اعماق جنگل می برند و بعد از چند کیلومتر دوباره به جاده ی اصلی برمی گردانند. باز هم جاهایی که منظره ی خاصی دارند یا مثلا درختان بزرگ تابلوهای راهمنایی دارند که تشویقت می کنند ماشین را کنار پارک کنی و چند دقیقه ای در جنگل قدم بزنی..

هوا بارانی است و مه آلود.

سفری به سرزمین آرزوها 4

2010-03-28T11:56:00.000+04:30

نمی دانم اداره ی راهنمایی و رانندگی اینجا چه فکری در مورد مردم جهان دارد؟ همه مردم انگلیسی بلدند؟ یا بهتر است بگویم همه ی مردم سواد خواندن دارند؟

تابلوهای راهنمایی رانندگی در این کشور با چیزی که در ایران یا اروپا داریم و تقریبا به شکل استاندارد می شناسیم کاملا فرق دارد. معمولا به شکل لوزی زرد رنگ با حاشیه ی سیاه هستند که داخلشان هشدارها یا دستورها یا هر چیز دیگری نوشته شده است. بله! نوشته. از تصویر در نود درصد موارد خبری نیست! اگر هم نتوانی بخوانی که مثلا به تقاطع نزدیک می شوید، وسط جاده به ناگهان با یک خیابان فرعی مواجه خواهید شد!

101 south

2010-03-28T03:22:00.000+04:30

جاده ای که گرفتیم و همین طور به سمت جنوب در آن راندیم. این جاده تقریبا بخش عمده ی ساحل غربی آمریکا را طی می کند. از شهر پورتلند در ایالت اورگون به غرب راندیم و وارد جاده شدیم.ایالت اورگون بافت جنگلی دارد، جاده بسیار زیباست و از میان جنگل و گاه از کنار خط ساحلی می گذرد. تماشای اقیانوس آرام هیجان انگیز ترین خاطره ی روز اول جاده نوردی ام بود. رانندگی طولانی اما لذت بخشی بود. آدم را یاد جنگل های شمال خودمان می اندازد، اما خیلی بکر تر و تمیز تر. هیچ جا ذره ای زباله نمی بینی. زباله ریختن جریمه ی نقدی سنگین دارد.

ساحل ماسه ای است با سنگ ها و گاه صخره هایی که جا به جا از آب بیرون زده اند، بعضی جاها صخره ها چنان بلندند که من را یاد نایبند خودمان در خلیج فارس می اندازند.

فانوس های دریایی هم بالای بلندی ها و صخره های وسط آب آدم را ذوق زده می کنند.

خانه ها ویلایی اند و با این که تقریبا همه جا هستند، حضورشان در چشم انداز آزارت نمی دهد. ساحل همه جا باز است و می توانی تا کنار آب بروی. جا به جا در کنار جاده تابلوهایی نصب شده که شما را به سمت مناظر دیدنی کنار جاده راهنمایی می کند. می توانی کنار جاده بایستی و منظره را تماشا کنی.

شب را در یک متل ارزان قیمت و تمیز بین راه می مانیم. بیشتر از آنچه پیش بینی کرده ایم در راه مانده ایم. چون هر چند دقیقه یک بار وسوسه می شدیم جایی بایستیم و تماشا کنیم.

سفری به سرزمین آرزوها 3

2010-03-27T20:05:00.002+04:30

چقدر آدم ها در دنیای مدرن ترسو می شن. یا شایدم این آدم های دور و بر من این طورین!

حتما باید برای همه کار چک لیست داشت، باید بدونی امروز دقیقا برنامه ی سفرت چیه و کی به کجا می رسی، چهار شب بعد قراره کجا بخوابی و از الان آنلاین اتاق اجاره کنی. بابا می خوام برم که برم و هر چی پیش اومد، اصلا این قدر برنامه ریزی بلد نیستم! شاید حال کنم که یه جایی بیشتر بمونم یه جایی کمتر.. از الان نمی تونم برای اتفاقات نیفتاده تصمیم بگیرم!

دلم برای اون سفرهای عید همین طوری به شدت تنگ شد.

سفری به سرزمین آرزوها 2

2010-03-27T10:24:00.002+04:30

چقدر دهاتی هستم خودم نمی دونم!

ماشینی که اجاره کردیم تمام اتوماتیک آخرین مدل هیبریده. شهریار پرسید می تونی برونیش؟ منم که خدای اعتماد به نفس، گفتم بریم یه کاریش می کنم. از همون لحظه ی اول شروع شد: چطوری روشن می شه؟ چراغش کجاس؟ دنده اش چه جوریه؟ الان روشنه یا خاموش؟ یه دست و یه پام دائم دنبال دنده و کلاج می گرده، ترمزش خیلی تیزه، دو بار با سر رفتیم توی شیشه، حالا چه جوری خاموش می شه؟ درش چه جوری بسته می شه؟

و تازه وقتی همه ی اینا انجام شد، وقتی اومدم امتحان کنم که درش قفله یا نه، در باز می شد ولی وقتی شهریار امتحان می کرد در قفل بود، بعد با کلی آزمایش من برم این طرف دور بشم نزدیک بشم فهمیدیم که سوئیچ که نزدیک در برسه در خود به خود باز می شه. نمی دونم تماشاچی داشتیم در اون لحظه یا نه، ولی اگه داشتیم کلی موجب انبساط خاطرش شده بودیم!

سفری به سرزمین آرزوها 1

2010-03-24T23:54:00.002+04:30

قبل از هر چیز باید توضیح بدهم که در این که آمریکا سرزمین آرزوها باشد شک دارم، و این عنوان را فقط به این دلیل انتخاب کردم که خیلی از ایرانی ها اینجا را این طوری می شناسند

و نوشتن هم اصولا کار خوبی است و مدت هاست که این کار را اینجا نکرده ام، امروز صفورا را الگو قرار دادم و به خودم قول دادم دست نوشته های قبلی را هم کم کم اینجا بگذارم.

1. ورود

طبق شنیده ها انتظار داشتیم با جانورانی با هیبت، عظیم الجثه و بسیار خشن در حال فریاد کشیدن و فحش دادن به نام پلیس مرزی آمریکا مواجه شویم اما در عوض آدم هایی شوخ طبع، خوشحال به تعریف خودم و بسیار مودب و مهربان پاسپورت ما را چک کردند و چون ایرانی بودیم برای پر کردن فرم و چند سوال و جواب ما را به اتاق دیگری راهنمایی کردند که آنجا هم نیم ساعت یا چه بسا کمتر معطل شدیم و همین. همه چنان خوش برخورد بودند که گفتیم شاید اشتباهی شده! و البته بعد مازیار توضیح داد که بعد از روی کار آمدن دولت اوباما، رفتار پلیس های مرزی کاملا تغییر کرده. جالب است که احتمالا همان آدم ها می توانند رفتار و ظاهر اینقدر متفاوتی داشته باشند، آن هم در این فاصله ی زمانی کوتاه.

البته ناگفته نگذارم که موقع سوارشدنمان به هواپیما در لندن با زبان خوش و مهربانی و با سیستم با پنبه سر بریدن روی چمدان و پاسپورت هایمان برچسب خاص زدند و موقع سوار شدن به هواپیما در لیست مسافران دور اسممان یک دایره کشیدند با دو تا ستاره احتمالا به معنی مسافران خطرناک! و کیف دستی، بازرسی بدنی و این ها هم با دقت و البته احترام فراوان انجام شد.

2. فرودگاه دیترویت

همه ی تابلو ها و حتا صدای بلندگو سه زبانه است: انگلیسی، اسپانیایی و چینی. چینی اش را نمی دانم چرا. چون من چینی خیلی کم در فرودگاه دیدم.

فرودگاه کلا بی نهایت خلوت است ولی بزرگ به یک عالم گیت که فکر می کنم از هر کدامشان در بیست و چهار ساعت حداکثر یک بار بیشتر استفاده نشود. سالن شبیه یک راهروی طولانی است و وسطش از این راهروهای متحرک (نمی دانم چه اسمی دارند در فارسی) که می شود با آنها سر تا ته سالن را یک ربعه رفت. با این حال سیستمش که تنبل خانه ی بی نظیر است چون یک قطار هم طبقه ی بالا دارد که مرتب از سر تا ته سالن می رود. این که می گویم تنبل خانه بی راه نمی گویم چون در کمال تعجب همه ی تلفن عمومی ها در ارتفاع یک متری زمین هستند و در کابین هایی که صندلی دارند. تا به حال تلفن عمومی به حالت نشسته ندیده بودم!

نکته ای که در آدم ها توجهم را جلب کرد درصد بالای آدم های بی نهایت چاق است. یعنی تقریبا از هر پنج نفر سه تا اضافه وزن دارند و یکی چاااااق است.

3. سیاتل

دیشب با این که در 24 ساعت گذشته فقط یکی دو ساعت خوابیده بودم، خوابم نمی برد. با بدبختی 4-5 ساعت خوابیدم.

هنوز شهر را خوب نگشته ام. امروز صبح اولین چیزی که توجهم را جلب کرد و فریادی از شادی کشیدم "کوه های بلند برف دار" بود!

مردم اینجا دو چیز را خیلی دوست دارند: ماشین های بزرگ و به خصوص وانت، و جمجمه!

عده ی زیادی یک علامت اسکلت جمجمه به خودشان وصل کرده اند، یا روی کیف و لباسشان دارند . یا یک جایی از بدنشان خالکوبی .کرده اند

2010-03-16T02:16:00.003+03:30

به قول بابام: " زمین نفس کشیده" بالاخره!

روزانه ها

2010-02-12T23:47:00.003+03:30

می ترسیدم از تنهایی.

اما نمی دانستم که همه ی آدم ها دچار یک تنهایی بی پایاند که از آن گریزی نیست.

فقط باید آموخت که چطور خو گرفت.

روزگار غریبی است نازنین...

2010-02-04T02:35:00.001+03:30

نازنین رو امروز صبح گرفتن. نه جاش معلومه، نه جرمش.

سرمو به کدوم دیوار بکوبم؟

مچ گیری

2010-01-31T15:01:00.003+03:30

موقع کار بود این بار که مچ خودم را گرفتم. همیشه دوست داشتم به جای متخصصین جوان خودم حرف بزنم.و متوجه آن بخش سرکوب شده از خودم شدم. قسمت Scientist مغزم که همیشه بی توجهی کرده ام و رسیدگی به آن را به هر دلیلی عقب انداخته ام. مثل همین روزها که بزرگ ترین دلیلم برای این کار بی پولی است که بد دردی است و همیشه فاصله ی بزرگی بین آدم و خیلی از رویاهایش می اندازد. افتاده ام در یک لوپ معیوب که هر روز غرق ترم می کند و درگیری های ذهنی ام را بیشتر.

یادم می آید یک بار به صفورا گفتم ماجرای قصه ی ناتمام را. قصه ی ناتمام را -چه قصه ی ما و یک کار ناکرده باشد و چه قصه ی ما و آدم ها- هر چه باشد باید راهی برای تمام کردنش پیدا کرد. چه خوب و چه بد. چون مثل خوره می افتد به جانت و روز به روز از درون تو را می خورد و می پوساند.

دلم یک ... وحشیانه می خواهد

روزانه ها

2010-01-25T23:41:00.004+03:30

دستیار معلم تا جایی که من می دانم و دیده ام، یک معلم کمکی است که در کلاس به طور نامحسوس (این کلمه را فقط برای ساناز گفتم! ) به بچه هایی که عقب می مانند یا نیاز به کمک بیشتری برای یادگیری یا انجام تکالیفشان دارند کمک می کند. ولی انگار تعریفش در این مدرسه ی ایرانی کمی متفاوت است. خانم معلم این کلاس از من انتظار دارد بچه هایی را که شلوغ می کنند ساکت کنم، دیکته و تکالیف خانه ی بچه ها را صحیح کنم، یک دفترچه درست کنم که تاخیر ورود ها و تکلیف انجام ندادن ها را در آن یادداشت کنم، مشق شب های بچه ها را ببرم خانه و کنترل کنم، و خلاصه هر جور حمالی دیگر. و موقع درس دادن هم اصرار دارد که یک جوری من را از کلاس دک کند.

خلاصه این که خوشحال نبودم از روز اول کلاس درس.

بچه ها همه با هم و حتا گاهی با معلمشان انگلیسی حرف می زنند. همه فارسی را به سختی صحبت می کنند . کوچک تر ها که خیلی هایشان اصلا فارسی بلد نیستند. به شدت به فکر فرو رفته ام. نمی خواهم بچه ی من هم چنین عاقبتی داشته باشد. و این که دوست ندارم اگر بچه ای داشته باشم اینجا و در این شرایط بزرگ شود. از طرفی هم با خودم درگیرم که چقدر حق چنین انتخابی را برای او دارم و ملاک بهتر بودن و درست بودن دقیقا چیست؟ به هر حال همچنان فکر می کنم که زبان زیرساخت خیلی از اندیشه ها هم هست و این اختلاف عمیق را بین خودم و فرزند نداشته ام برنمی تابم.

خدا پدر تهران خودمان را بیامرزد که با همه ی بدی هایش اگر ته یک خیابان فرعی خلوت هم گیر افتاده باشی و عجله داشته باشی، جلوی اولین ماشینی که دست بلند کنی می ایستد و تا سر خیابان می رساندت و دویست سیصد تومان هم در نهایت می گیرد. در خیابان های اینجا اگر از عجله دلت توی حلقت هم آمده باشد راهی جز دویدن نداری مگر این که خوش شانس باشی و یک ایستگاه اتوبوس همان نزدیکی ها پیدا کنی، که البته هیچ تضمینی نیست سر وقت بیاید!

چرا یکهو دلم لرزید و یک چیزی توی قلبم هری ریخت پایین؟

هنوز آدم نشده ام!

روزانه ها

2010-01-21T23:10:00.004+03:30

بعد از روزها رفتم سراغ وبلاگ دوستانم و پست هایی را که عقب مانده بودم خواندم. کار سختی نیست چون اصولا این روزها همه کم می نویسند.

در یکی از پست هایش صفورا نوشته بود که درختم خشک شده. هر چند از عکسی که برایم فرستاده بودند حدس زده بودم که درختی در کار نیست، اما باز هم بغض کودکانه ای که همیشه انگار کمین کرده تا خودش را نشان دهد گلویم را فشرد.

مدتی است نمی خواهم دنبال نشانه های بد بگردم. حواسم را عمدا پرت می کنم. پس بهتر دیدم که به شادی معلم شدن دوباره ام فکر کنم.

بعد از دو سال سر کلاس رفتن کمی برایم دلهره آور است ولی شادی فارسی یاد دادن به بچه های ده ساله هر روز زیر پوستم می دود و لحظه شماری می کنم برای روز شنبه.

همیلا امروز مرا به جشن تولدش که یک ماه دیگر است دعوت کرد. دارم به یک هدیه ی متفاوت فکر می کنم که بشود از راه دور هم به او داد. مثلا فرستادنش به یک جای خوب. مثل یک تئاتر. یادم می آید کوچک تر که بود باغ وحش برایش چه تجربه ی هیجان انگیزی بود.

راستی در ایران هم می شود فیلم آواتار را سه بعدی دید؟

کریسمس مبارک

2009-12-25T16:51:00.005+03:30

اصولا من این عبارت را به جز برای دوستان غیر ایرانی به کار نمی برم. چون چیزی که متعلق به من نیست به نظرم نیازی هم به تبریک گفتنش نیست. به جای آن ترجیح می دهم بگویم تعطیلات مبارک. خارجی بازی را می گذارم برای آنها که عشقش را دارند.

ولی اصولا پدیده ی کریسمس چه جور چیزی است و در روز کریسمس چه اتفاقی این طرف آب می افتد؟

هیچ!

روز کریسمس به نظرم خسته کننده ترین روز سال است چون هیچ وسیله ی نقلیه ی عمومی کار نمی کند، هیچ مکان تفریحی باز نیست و همه ی مردم شهر در خدمت خانواده هستند. این یعنی اگر وسیله ی شخصی نداشته باشی اصلا نمی توانی از خانه خارج شوی و اگر هم داشته باشی جایی نداری که بروی! باید بنشینی روی مبل خانه ات لم بدهی و برنامه های خسته کننده ی تلویزیون را تماشا کنی.

ولی از شوخی گذشته پدیده ی کریسمس پدیده ی جالبیست و چیزهای خوبی برای یاد گرفتن دارد.

مهم ترین نکته این است که یک عید مذهبی است یعنی تولد یک پیامبر. و جالب این است که حتا برای اروپایی ها که بیشترشان اصلا به چیزی به نام خدا اعتقاد ندارند باز هم روز مهمی است. همه دوستش دارند.. و بچه ها از همه بیشتر.

به بهانه ی کریسمس از یک ماه قبل تدارک می بینند، خودشان را آماده می کنند، همه ی کمپانی ها یک شب مهمانی برگزار می کنند و کارمندانشان برای مهمانی یا به قول خودشان کریسمس پارتی با غذا و نوشیدنی مجانی لحظه شماری می کنند

همه به هم هدیه می دهند، و جالب این است که در این مهمانی ها هر کس به هر حال یک هدیه دریافت می کند و نمی داند از طرف چه کسی. مهم فقط همین سنت هدیه دادن و گرفتن است که خودش دوست داشتنی و زیباست.

شادی را روزهای قبل در کوچه و خیابان، فروشگاه ها، مترو و خلاصه همه جا می بینی.

و چه خوب تبلیغ کرده این کلیسای مسیحیت که حتا غیر مسیحی ها هم به نوعی در این جشن شریک می شوند.

و تازه از فردای کریسمس هم که به "باکسینگ دی" معروف است همه چیز حراج می شود و خیلی ها در اشتیاق فردا صبحند که بروند چیزی را که از قبل نشان کرده اند با حداقل نصف قیمت بخرند!

نمی خواهم روده درازی کنم و مقایسه اش کنم با اعیاد اسلامی. بقیه اش را خودتان می دانید.

Stand tall against climate change

2009-11-19T23:56:00.007+03:30

شهرداری لندن اخیرا تنه های خشکیده ی درختان غول پیکر جنگل های استوایی غرب آفریقا را در میدان ترافالگار به نمایش گذاشته و از ستون 51.5 متری نلسون برای نشان دادن مقیاس بزرگی این درختان استفاده کرده است.

هدف از این پروژه که Ghost Forest نام دارد،تاکید بر ارتباط بین جنگل زدایی و تغییرات اقلیمی و آگاه سازی در این زمینه است.

این روزها

2009-11-16T03:07:00.002+03:30

شده حس کنی مرگت نزدیک است؟

دیشب خواب دیدم مردم

دلم ازگیل می خواهد

و آغوش بابا را

برای او که نمی شناختمش

2009-11-14T00:43:00.008+03:30

یه آدم چقدر می تونه عزیز باشه؟

یه آدم چقدر می تونه دوست داشتنی باشه؟

یه آدم چقدر می تونه خوشبخت باشه؟

یه آدم چقدر می تونه بزرگ باشه؟

تک تک نوشته های اینجا رو خوندم و با هر کدومش بغض گلومو بیشتر فشار داد. هرچند بعد از مرگش شناختمش.

و دلم تنگ شد..

برای تک تک روزهایی که با خودم کلنجار می رفتم تا بتونم کلاسمو برای بچه ها دلپذیر کنم و حتا لحظه ای هم نتونستم.

دلم تنگ شد برای همه ی اون لحظه های خوش

دلم تنگ شد برای دلهره ی روز اول مدرسه و اون چشم های دقیق پرسشگر که سر تا پاتو برانداز می کنن

دلم تنگ شد برای نگرانی شب امتحان.. آی.. فردا بچه ها چی کار می کنن؟

دلم تنگ شد برای خداحافظی تلخ روز آخر

دلم تنگ شد برای همه ی آدم هایی که دوستشون دارم

دلم تنگ شد برای یک لحظه معلم بودن، با همه ی سختی هاش

و انگار سالهاست می شناسمش

این بغض گلوی منو رها نمی کنه.. روزهاست.

اولین موی سپید

2009-07-10T23:29:00.003+04:30

رنگ موها به دلیل وجود رنگدانه ی ملانین در ساقه ی موست.

سفید شدن مو هم پدیده ای ست که به مرور زمان رخ می دهد. یعنی سلول تولید کننده ی ملانین می میرد و به تدریج رنگ مو خاکستری و بعد سفید می شود. خود ساقه ی مو بافت مرده است. بنابراین با مرگ سلول ها به سرعت تغییر رنگ نمی دهد.

همه ی این ها را خوب خوب می دانم. همیشه هم با دقت موقع شانه زدن موهایم نگاه می کنم مبادا ردپای پیری را لابلای آنها پیدا کنم. هر روز!

امروز اما جلوی چشمم دیدمش! یکی! سفید! فکر می کنید چه کار کردم؟ کندمش تا از رنگش مطمئن شوم. سفید سفید.. مثل برف.. از سر تا ته! یعنی ممکن بود روزهای قبل ندیده باشمش؟ نه! امکان نداشت... دیشب متولد شده بود!

انداختمش زمین.. بعد از چند دقیقه شروع کردم مثل دیوانه ها روی زمین دنبالش گشتم.. باید نگهش دارم! ولی نبود که نبود.. زمین، روی میز.. هیچ جا!

خواب نما نشده ام! باور کنید!!

مزاحم تلفنی

2009-05-05T21:39:00.004+04:30

ساعت هشت صبح. تلفن زنگ می زند. خانمی با کمی مکث جواب می دهد. فارسی حرف می زند. می گوید: از شماره ما چند بار با خانه و موبایل یک نفر تماس گرفته شده و صاحب تلفن به مخابرات شکایت کرده است. اگر باز هم تکرار کنیم خط تلفنمان را قطع می کنند. می پرسم از کجا تماس می گیرد و جواب می دهد از مخابرات بروجرد. توضیح دادن این که اینجا لندن است بی فایده به نظرم می رسد و پرسیدن این که دقیقا چه شماره ای را گرفته است اصلا به ذهنم نمی رسد. فقط توضیح می دهم که حتما اشتباهی شده و قول می دهم دیگر مزاحم تلفنی نشوم.
تلفن را که قطع می کنم هنوز شک دارم که درست شنیده ام یا نه!

یک آخر دیگر

2009-04-29T22:38:00.004+04:30

گفت: "تو دختر خوبی هستی محبوبه. فقط تازگی ها داری منو اذیت می کنی. من اگه عصبانی بشم می تونم کل PTV رو آتیش بزنم."

با همان لحن شوخی-جدی همیشگی.

گفتم: "ببخشید"

توی دلم گفتم:"زودتر این کارو بکن لطفا!"

کار عجیبی نکرده بودم. فقط نشانش داده بودم که آنجایی که کار به او مربوط می شود، کم کاری می کند. بدون یک کلمه حرف مستقیم..

خوب باشم یا بد، ماندن کار من نیست. سبک خواهم رفت. به همین زودی.

.

2009-04-01T23:51:00.001+04:30

"To be yourself in a world that is constantly trying to make you something else is the greatest accomplishment."

Spring at my door

2009-03-18T14:55:00.001+03:30

سکوت

2009-03-10T01:01:00.002+03:30

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی

دردمندان بلا زهر هلاهل دارند

قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی

رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم

شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

شاه عباس در لندن

2009-02-16T02:26:00.002+03:30

بودن یا نبودن. مساله این است

2009-02-08T13:07:00.010+03:30

شاید دو ماه پیش بود یا بیشتر که بین ایمیل هایم ایمیلی بود که تلاش تعدادی از علاقمندان محیط زیست برای ثبت دومین اثر طبیعی ایران(چشمه ی باداب سورت) را نشان میداد. منطقه و عکس ها به نظرم بی نظیر بود و از آنجایی که فعلا دست خودم از دنیا کوتاه است، ایمیل را برای پویان فرستادم و پیشنهاد دادم که آنجا را پیدا کنند و اگر رفتند چند تا عکس خوب هم برای من بفرستند. دیگر خبری از پویان نشد تا چند وقت پیش که عکس های بی نظیر برنامه را برایم فرستاد. و گفته بود که اگر باز هم برنامه ی سفارشی دارم، حاضرند که برایم بروند!

بگذریم که چقدر هیجان زده و دلتنگ شدم! چون پژمان را هم در عکس ها دیده بودم، به پویان گفتم از پژمان بخواهد منطقه را در تلویزیون معرفی نکند تا مثل خیلی جاهای دیگر مردم سرازیر شوند و منطقه را بعد از مدت کوتاهی نابود کنند. حتا در وبلاگ پژمان هم برای خودش پیغام گذاشتم. دوباره تا مدتی از پویان خبری نشد. و از آنجایی که این آدم چون پویان است بالاخره با یک کار عجیب شما را غافلگیر می کند، چند روز پیش یک فایل پی دی اف برایم فرستاد. یادداشتی بود از طرف کسی که بعد از مدت ها به منطقه ی باداب سورت رفته. آدرس منطقه با جزئیات و توصیف مناظر و روستاهای راه. فکر کردم ای وای! پس آدم ها با این جزئیات آنجا را می شناسند و مدت هاست تبدیل به مکان عمومی شده و کار از کار گذشته! اما جلوتر که رفتم فهمیدم که این ذهن خلاق پویان است که آینده را اینقدر دقیق و واقعی توصیف کرده!

در قسمت دوم هم پویان توضیح داده بود که چرا با نظر من درباره ی معرفی نکردن منطقه مخالف است و این که اتفاقی که قرار است بیفتد بالاخره می افتد. پس بهتر است چاره ی دیگری بیندیشیم.

باید اعتراف کنم که با پویان تا حدودی موافقم در این مورد که اتفاقی که قرار است بیفتد می افتد و این که چاره ی کار چیز دیگری است.

نمی دانم تا وقتی آموزش عمومی و آگاهسازی عمومی انجام شود و جواب دهد چقدر زمان باقی مانده. این را هم می دانم که نمی شود مردم را در کلاس هایی توی شهر جمع کرد و به آنها گفت که چرا حفظ طبیعت مهم است و باید در طبیعت چگونه رفتار کنند. آدم ها باید در محیط باشند و در ارتباط با طبیعت این ها را بیاموزند. و این که به طبیعت همان طور که هست احترام بگذارند چیزی است که درونی شدنش مدت ها طول می کشد . اما باز هم ته دلم حسی هست.. یک جور امید که شاید این اتفاق خیلی زودتر از آنچه انتظارش را داریم بیفتد.. معجزه ای شود و آدم ها خیلی زودتر از انتظار ما احترام گذاشتن به طبیعت را پیشه کنند... پس خوب است لا اقل یک تکه ی دیگر از طبیعت الان روی نقشه نباشد تا آن روز موعود مجبور نباشیم به جایش اسم یک شهر را روی نقشه بنویسیم. شاید هم به خاطر همین دلخوشی کوچک بود که متن پویان را اینجا نگذاشتم.

برف برف...

2009-02-04T02:22:00.006+03:30

واقعا از قدرت خودم احساس غرور می کنم! چون موفق شدم اقلیم این منطقه رو تغییر بدم: روزهای آفتابی و کم ابر، باران گاه گاه، و بالاخره این هم برف، بعد از هجده سال!

صرفه جویی (قسمت اول انرژی)

2009-01-18T20:06:00.007+03:30

مصرف انرژی یکی از مسائل مهمیه که دنیای امروز باهاش دست به گریبانه. چون اولا منابع انرژی فسیلی که جزو اصلی ترین منابع انرژی دنیا هستن، تجدید ناپذیرن و ثانیا مصرفشون تولید گازهای گلخانه ای می کنه و در نهایت باعث پدیده ی گرمایش جهانی می شه.

صرفه جویی اولین راه حلیه که برای حل این مشکل به نظر می رسه و الان همه جای دنیا موضوع روزه. و شعاری که همیشه از تلویزیون به گوشم خورده رو یادم می اندازه: "صرفه جویی کم مصرف کردن نیست. درست مصرف کردنه"

ولی تا وقتی که به خونه ی جدیدمون اسباب کشی نکردیم، من اعتراف می کنم که برام این موضوع به یه دغدغه ی جدی تبدیل نشده بود! با این که توی ایران کلی هم فعالیت زیست محیطی می کردم و به مردم دیگه آموزش می دادم!

اولین نکته ای که اینجا وجود داره اینه که انرژی خیلی خیلی گرونه. منبع اصلی تامین انرژی در ساختمان ها برقه و بعضی جاها گاز هم دارند. ولی گاز از برق گرون تره. و با این که توی انگلستان برق اتمی هم وجود داره، باز م به علت قیمت بالاش، مردم وادار به صرفه جویی می شن. راه های مختلفی هم برای صرفه جویی وجود داره که برای یاد گرفتنش باید وقت بذاری و اطلاعات جمع کنی.

اولین و مهم ترین راه اینه که خونه های اینجا با این که بیشترشون قدیمی ان، ولی خیلی خوب عایق بندی شدن و اکثرا پنجره های دو جداره دارن. جالب اینجاست که مردم می دونن که اگه خرج کنن و پنجره هاشونو دوجداره کنن، در نهایت از نظر اقتصادی به نفعشونه. مثلا توی خونه ی خودمون، ما بیشتر از 4 ساعت در شبانه روز وسیله ی گرمایی روشن نمی کنیم و خونه همیشه دمای متعادلی داره. وسیله ی گرمایی هم چیز عجیبی نیست.. یه بخاری برقی کوچک کم مصرف!

اینجا هیچ خونه ای مثل خونه های ایران توی زمستون گرم نیست و باید توی خونه لباس کلفت پوشید. بنابراین انرژی کمتری هم لازمه تا خونه به اون دمای مورد نظر برسه.

بیش ار 90 درصد لامپ های خونه ها کم مصرفه. اگه بخوای بری از مغازه لامپ بخری، روی لامپ های پر مصرف که بهشون لامپ های داغ میگن، علامت هشدار زده شده که آدمو قبل از خریدن وادار به فکر کردن می کنه. و البته حتی اگر توی خونه ای همچین لامپ هایی هم باشه، معمولا خاموشن. به جز موارد خاص مثل اومدن یه مهمون!

اینجا کنتورهایی وجود داره به اسم "ECONOMY 7" که باعث می شن قیمت برق مصرفی شما در ساعت های مختلف شبانه روز با قیمت های متفاوتی محاسبه بشه. و این طوری آدم ها تشویق می شن وسایل برقی پر مصرفشون رو آخر شب ها یا صبح های زود روشن کنن و البته تو می تونی تمام وسایل برقی تو به وسیله ی تایمر مدیریت کنی که هر کدوم چه ساعتی از شبانه روز به چه مدتی روشن بشن. مثلا آبگرمکن هر روز بین ساعت 3 تا 4.5 صبح روشن بشه! و همین برنامه ریزی خودش کلی مغز می بره ولی خوب مردم به راحتی حاضرن این کارو انجام بدن.

علاوه بر این ها وسایل برقی کم مصرف که به وسایل برقی سبز معروفن هم بازار خوبی دارن. مردم پول بیشتری میدن و در عوض برای مدت طولانی هزینه ی برق کمتری پرداخت می کنن!

خلاصه این که زندگی کردن توی خونه های بزرگ با اتاق های روشن، و گرم توی زمستون، رویاییه که فکر کنم بیشتر انگلیسی ها حتی توی خواب هم نمی بینن!

(ادامه دارد)

هدیه ی تولد

2008-12-31T04:07:00.002+03:30

امسال دو روز متولد می شم: یازدهم دی مطابق تقویم ایرانی، و اول ژانویه مطابق تقویم این خارجیا! دلیلش هم اینه که امسال سال کبیسه است، و ما آخرین ماه سالمون یه روز اضافه میشه ولی اینا دومین ماه سالشون.. واسه همین تاریخ ها به مدت 10 ماه، یک روز جا به جا می شن!

به هر حال همه ی اینا رو گفتم که بگم بهترین و اولین کادوی تولدمو امروز گرفتم! یعنی یه روز زودتر از همه ی این داستان ها! و از خوشحالی در حال مرگ بودم. البته واکنشم اصلا بالا پایین پریدن و قر دادن و بشکن زدن نبود.. از اول تا آخر اشک و آه بود! گریه و زاری.. ولی خوشبختانه کارم به شیون و خود زنی نرسید دیگه!

بچه ها! نمی دونین چقدر دوستون دارم. نمی تونم بگم چقدر خوشحال شدم. واقعا کلمه براش پیدا نمی کنم

...

2008-12-26T13:16:00.003+03:30

نمی دونم شاید من اشتباه می کنم. وقتی اجازه می دم که آدما همه ی وجودشون تبدبل به یه دهان بزگ بشه و هر چی می خوان بگن. و من در پاسخ فقط سکوت می کنم به این خیال که بذار خودش بفهمه که داره اشتباه می کنه. بهش فرصت بده، حتما می بینه که واقعیت چیز دیگه ایه و داره پیشداوری می کنه. زمان همه چی رو روشن می کنه.
شاید من اشتباه می کنم که روی شعور آدما حساب می کنم و ترجیح می دم سکوت کنم.
شاید من اشتباه می کنم که فکر می کنم آدما به اندازه ی دهان های بزرگشون، چشم، گوش و شعور هم دارن

توهم؟

2008-12-23T21:23:00.002+03:30

دچار یک بیماری روانی عجیب شده ام که خودم اسمش را گذاشته ام "سندروم چهره های آشنا"!

از علائم این بیماری این است که در خیابان، مترو، اتوبوس، و خلاصه هر جای ممکن آدم هایی را می بینم که کاملا به نظرم آشنا می آیند. ذوق می کنم که:" آخ جون! فلانی! " و بعد یک کمی تجزیه و تحلیل می کنم که : "بابا! اینجا که تهران نیست! یعنی این بابا می تونه توی لندن باشه؟ " و جالب است که این تجزیه و تحلیل چند ثانیه ای طول می کشد! و بعد به این نتیجه می رسم که این فقط شبیه فلانیه و دچار توهم شدم!

اما عجیب شباهت ها زیادند!

باغ وحش

2008-12-22T01:11:00.004+03:30

فکر می کردم باغ وحش لندن باید عجب جای عجیبی باشد! یک بهشت واقعی با حیوان های خیلی متنوع! یک فضای خیلی بزرگ که می توانی کلی چیزهای هیجان انگیز در آن ببینی! ولی چقدر در اشتباه بودم!

باغ وحش لندن اگر کوچک تر از باغ وحش تهران نباشد، بزرگ تر هم نیست. تنوع گونه هایش کم است. درست است که فضاسازی خوبی دارد، اما باز هم حیوان های بیچاره در قفس های کوچک زندانی اند. هر قدر هم فضاسازی مشابه زیستگاهشان انجام شده باشد، تنگی جایشان را می توانی حس کنی. البته حتما در مقایسه با باغ وحش تهران رسیدگی خیلی بیشتری به آنها می شود! و در همین حد هم قابل مقایسه با باغ وحش تهران نیست! با این که گونه هایی را که تا حالا فقط عکس هایشان را دیده بودم از نزدیک می دیدم، باز هم خوشحال نبودم. از دیدن هیچ حیوانی هیجان زده نشدم. حتا پنگوئن ها که فکر دیدنشان از نزدیک را هم نمی کردم! وقتی سنجابی را می دیدم که آزادانه در فضای باغ وحش می دود و غذایی را که احتمالا از قفس حیوانی دزدیده به دهان گرفته، دلم پر می کشید.. حسی که دیدن سنجاب آزاد به من می داد، قابل مقایسه با ببر های زندانی نبود.

به یک نتیجه ی مهم رسیدم: هر چقدر مدرن، باغ وحش را دوست ندارم.

با این وجود نکات جالبی در شیوه ی مدیریت آنجا وجود داشت که از منظر یک آموزشگر حیات وحش جالب است:

راهنمایان اصلی بخش های مختلف باغ وحش، داوطلبان آموزش دیده ای هستند که در هفته یک روز از وقت خود را به کار داوطلبانه در باغ وحش اختصاص می دهند. جالب این که بیشتر این افراد، بالای 65 سال سن داشتند، ولی چنان با صبوری و هیجان برایت توضیح می دادند که کلی انرژی می گرفتی.

تقریبا هر دو ساعت یک بار، کنار قفس یکی از جانوران برنامه ی ویژه ای اجرا می شود: در حالی که مسئولان باغ وحش در حال غذا دادن به حیوانات هستند، یکی از کارشناسان به معرفی جانوران و رفتار شناسی آنها می پردازد. این اطلاعات با چنان ادبیات زیبا و جذابی ارائه می شوند که از بچه ها گرفته تا بزرگسالان با علاقه تا پایان صحبت ها آنجا می مانند و در آخر هم کارشناس به سوال های بازدید کنندگان جواب می دهد. این یعنی اگر شما به تماشای باغ وحش بروید، دستکم با دو گونه از نزدیک و با جزئیات بیشتر آشنا می شوید!

کنار بیشتر قفس ها تابلو های راهنمایی وجود دارند که روی آنها ساعت غذا دادن به حیوانات نوشته شده و از بازدید کنندگان دعوت می کند اگر موفق به دیدن حیوان نشده اند، راس آن ساعت دوباره برگردند.

در کنار بیشتر قفس ها تابلو هایی وجود دارد که از بازدید کنندگان دعوت می کند با مراجعه به سایت ثبت نام کرده و یک روز مامور غذا دادن به حیوانات شوند.

این دردناک ترین قسمت داستان بازدید من از باغ وحش بود! چون بعد از کلی شادمانی کردن که: "آخ جون من هفته ای یه بار میام به اینا غذا میدم" و البته کلی پز دادن به دوستان و آشنایان قبل از سر زدن به سایت، وقتی امروز صبح برای ثبت نام وارد سایت شدم، دیدم این یکی از بسته های فروشی باغ وحش است، یعنی شما این یک روز را به صورت یک بلیط ویژه به مبلغ 260 پوند ناقابل می خرید!!( آآآییی صفورا من حالا دلم از تو بیشتر می سوووزه!)

باید اضافه کنم که انجمن جانور شناسی لندن یک بنیاد خیریه است که بیش از 150 سال قدمت دارد، دو باغ وحش یکی در شهر لندن و یکی در حومه ی شهر تحت نظر این انجمن اداره می شود. این انجمن یک بخش پژوهشی جانور شناسی هم دارد که متخصصان جانور شناسی، ژنتیک و اکولوژی در آن مشغول فعالیت هستند.

no comment

2008-12-22T01:02:00.004+03:30

بازم بگین چرا وقتی توی کوه و بیابونی، بیشترین چیزی که ممکنه ازش بترسی، حیوونا نیستن! یه آدمه!
اینجا و اینجا رو ببینید.

شهیدان زنده اند

2008-12-14T22:26:00.009+03:30

فکر می کنید اینجا کجاست؟

یا این یکی؟

اینجا در قسمت های مختلف شهر بناهای یادبودی وجود دارند که برای کشته شدگان جنگ های مختلف تاریخ کشورشان ساخته شده اند. روی بیشتر این بناها اسامی کشته شده ها، ( حتا سربازها و نه فقط افسر ها و فرمانده ها) و این که در چه گروهی و یا در چه کشتی ای بوده اند، و در چه سالی این اتفاق افتاده، نوشته شده. توجه کنید که اینها فقط بنای یادبودند و قبرستان نیستند!

این بناها در مرکز شهر زیادند. ولی در محله های مختلف هم نمونه های کوچکترش وجود دارند. بعضی ها خیلی کوچکند و مربوط به گذشته ی خیلی دور. بنابراین اطلاعات کمتری هم رویشان نوشته شده. مثل این:

این جاها معمولا فضاهای آرام و زیبایی هم کنارشان هست که آدم از نشستن و یا قدم زدن در آنها لذت می برد. مثلا یا کنار پارک هستند و یا طوری ساخته شده اند که آدم ها خود به خود دلشان بخواهد آن اطراف یک قدمی بزنند!

گذشته از فضا سازی خوبی که داشتند، چیزی که توجهم را جلب کرد، این بود که تقریبا همیشه وقتی از جلوی یکی از این بناها رد می شدم، دسته گل ها یی رو می دیدم که توسط مردم پای دیوار گذاشته شده بود. و این که مردم از ته دل به کشته شدگان جنگ ادای احترام می کنند.

ما هم کم نداریم آدم هایی که در قرن گذشته به هر دلیلی برای کشورشان کشته شده اند. ولی دولت عزیز ما فقط شهر و کوهستان را قبرستان سازی می کند و آدم ها را هر روز منزجر تر.

چرا ما بلد نیستیم هیچ کاری را درست انجام دهیم؟

تفلید از الگو های موفق اصلا چیز بدی نیست به نظرم!

No comment

2008-12-03T22:19:00.003+03:30

عجیب ولی واقعی!

2008-11-30T19:23:00.004+03:30

چیزی که در بدو ورودم به اینجا باعث تعجبم شد، نه فرهنگ یا ظاهر متفاوت آدما بود.. نه خیابون ها و ماشین ها. بلکه شیر های دستشویی هایی بود که ازش استفاده می کنن!
یادمه یک بار یکی از دوستان درباره ی شیرهای دستشویی بهم گفته بود.. و خوب چون من باور نکرده بودم، حتا رفت همون موقع از شیر دستشویی عکس گرفت و برام فرستاد! ولی بازم توی دلم گفتم حتما خونه هه خیلی خیلی قدیمیه و بازسازی نشده و اینا. ولی حالا که می بینم بیشتر از 90 درصد خونه ها و جاهای عمومی هنوز از این شیرها استفاده می کنن، دیگه نمی تونم ابراز شگفتی مو پنهان کنم! به خصوص این که می بینم، بعضی خونه ها هنوز حتا توی حمام هم از همین سیستم استفاده می کنن یعنی دوشی در کار نیست. یک وان و دو تا شیر آب بالای سرش!
این سینک دستشویی خونه ی ماست:

جالب اینجاست که یه تعدادی از این شیر ها مجهز به یک سیستم پیشرفته!! هستند. زیر دستشویی رو که نگاه کنی، یه سری لوله کشی داره و یه وسیله ای به اسم :Bimetal که یه جورایی مثل ترموستات عمل می کنه، و نمی ذاره زمستون ها آب توی یه شیر خیلی خیلی سرد باشه، یه کم از آب گرم اون یکی لوله رو بهش اضافه می کنه تا فقط خیلی سرد باشه! و برعکس!!!!
یه نکته ی جالب توجه دیگه هم اینه که وقتی با انگلیسی ها درباره ی چیزهای بد فرهنگ ایرانی و انگلیسی صحبت می کنی، واسه ی هر نکته ای که بگی، یک دلیل و بهانه ای میارن، ولی وقتی به شیر آب می رسی، اخماشون می ره تو هم و سکوت می کنن!
محض اطلاع به عرض برسونم که در گذشته از این سینک ها مثل لگن استفاه می شده. پرش می کردن و دست و صورتشون رو می شستن. و یا توی وان پر حمام می کردن. نکته ی حال به هم زن قضیه اینه که تا اونجایی که من فهمیدم، بعد از هر بار حمام کردن آب رو عوض هم نمی کردن، بلکه به خاطر صرفه جویی، همه ی اعضای خانواده، که حتا شامل سگ خانواده هم می شده، توی همون آب خودشونو می شستن!!!

زبان

2008-07-10T15:12:00.004+04:30

این جمله گمونم چیزی نیست جز همون جمله ی معروف خودمون: "نسیه داده نمی شود، حتا به شما دوست عزیز! " ولی خوب به یه بیان دیگه!

به هر حال انتخاب کلمات و ساختار جمله با گوینده اس. این وسط معلوم نیست تکلیف مخاطب چیه!

اینو که دیدم یاد یه قرارداد افتادم که یه روز باید امضا می کردم.. از اول تا آخر به زبان فارسی سلیس نوشته شده بود الا یه جمله اون اواخرش که الان یادم نیست یه چیزی درباره ی یک کافه خیار!! و حتا یک کلمه اش هم مفهوم نبود! وقتی از کارفرما پرسیدم این جمله یعنی چی گفت: منم دقیق نمی دونم. و وقتی دید من دست بر نمی دارم و اصرار دارم سر در بیارم گفت: احتمالا معنیش اینه که بعدا هر تصمیمی ما بگیریم تو حق اعتراض نداری!

استاد جدید

2008-06-01T21:03:00.000+04:30

روز اول که با شرمندگی گفتم سازم دو ساله که خاک خورده، شروع کرد به سرزنش من که آی! ساز قهر می کنه، چطور تونستی، من با سازم دوستم، باهاش حرف می زنم، باهاش غذا می خورم، باهاش زندگی می کنم، و یه عالمه از این حرفا که منو به طور کامل له کنه، بعدشم گفت من از وقتی که تو به دنیا نیومده بودی ساز می زدم، ساز تو بغلم جا نمی شد، برام یه ساز کوچیک ساختن و از این حرفا! و وقتی سازمو گرفت و شروع کرد به زدن هم دوباره سرزنش ها رو شروع کرد که چه خوش صداست و چطور دلت اومد بذاریش کنار و خلاصه حسابی لهم کرد که باید با ساز زندگی کرد!
روز دوم بعد از کلی تعریف و تمجید از صدای ساز گفت: این سازو می تونم ازت قرض بگیرم، یه بیست روز دیگه ما یه جا اجرا داریم. آخه می دونی؟ من ساز ندارم!!!

استادِ بی سازِِ خالی بند!

غصه ام گرفت!

آخرین روز

2008-05-19T00:02:00.003+04:30

امروز روز آخر بود. بچه ها بهم گفتن به نظرشون من چه جور آدمی هستم:فرانک گفت تودارم، ساناز گفت احساساتمو نشون نمی دم، نساء گفت تو این سه سال نتونسته منو بشناسه. یاسمن گفت اگه از کسی خوشم نیاد راحت نشون می دم. محبوبه گفت خونسردم. ماندانا گفت آرومم. شمیم گفت به موقع می خندم و به موقع عصبانی می شم. یاسمین گفت شلخته ام. آوا گفت اول آدما رو سبک سنگین می کنم و بعد انتخابشون می کنم...

روزهای آخر همیشه برام سخته. غصه ی تموم شدن و دل بریدن. غصه ی از دست دادن اونایی که یک سال باهاشون بودم و بهشون دل بستم. ولی خداحافظی امسال از همیشه برام سخت تر بود. وقتی داشتم سعی می کردم حرفای دلمو بهشون بزنم، توی چند جمله ی اول موندم. دیدم اگه ادامه بدم اشکام راه می افته. بغض داشتم. زود حرفامو تموم کردم. شاید برای یه معلم که 9 ساله داره خداحافظی می کنه احمقانه به نظر برسه. ولی به خدا منم آدمم. آخه سه سال زمان کمی نیست. سه سال هر روز و هر هفته یه عده آدمو ببینی، بزرگ شدنشونو شاهد باشی، باههاشون دعوا کنی، بخندی.. بهشون یاد بدی و ازشون یاد بگیری، دل کندن سخت تر می شه . گاهی فکر می کنم ممکنه همون طوری که من دل می بندم، اونا هم دلشون تنگ بشه؟ ولی تجربه ی این سال ها ثابت کرده که بچه ها توی این سن و سال فراموشکارند. به همون سرعت که شادی ها و غصه هاشون یادشون می ره، آدم ها رو هم فراموش می کنن. و اون وقت غصه ام بیشتر می شه. بچه های من دیگه بچه های من نیستند. می رن و توی بقیه ی آدما گم می شن. ولی می دونم اگه یه روزی یه جای دنیا یکی شونو ببینم، بازم همین بغض آشنا گلومو فشار می ده..

خداحافظ

تولدم مبارک!

2008-01-01T00:28:00.001+03:30

از مرز سی هم گذشتم..
برمیگردم بقیه شو می نویسم!

دوست قدیمی

2007-12-26T10:27:00.000+03:30

دوست بودیم یک زمانی... نزدیک و صمیمی. ولی روز به روز فاصله گرفت. دورتر شد و با این که دورشدنش را می دیدم، کاری نتوانستم بکنم. دیروز که دیدمش غصه ام گرفت... در عین حال که دلتنگش شده بودم، فرار کردنش را حس کردم و دلم گرفت اما به دل نگرفتم. چون آدم ها حق دارند دوستانشان را انتخاب کنند.. دلیلش هر چه باشد
با تمام این حرف ها دوستش دارم. روح پاک و دل مهربان و صادقش را همیشه ستایش می کنم.

داستان

2007-12-07T21:37:00.001+03:30

یه داستانی هست که هر بار که خونده می شه، یه معنی داره. گاهی خیلی بلنده، گاهی خیلی کوتاه...
ولی هر چی که هست، نوشتنش یک کلمه بیشتر نیست:
سلام!

کمک

2007-12-07T19:22:00.001+03:30

قبل از شروع امتحان گفتم: اگه ببینم از روی هم تقلب می کنین، ورقه ی هر جفتتونو می گیرم!
بچه ها به هم پشت کردند. پرنیان رو دیدم که برای این که دوستش از روی دستش نگاه نکنه، ورقه شو مچاله کرده بود و با عذاب می نوشت... دلم گرفت.. از حرفم پشیمون شدم. پرنیان 12-13 سال بیشتر نداره، ولی رفتارش یه زنگ خطر برام بود. رفتار پرنیان ریشه در انحطاط اخلاقی روز به روز ما داشت... یاد خودم افتادم که حاضر بودم به هر قیمتی حتا به خطر انداختن خودم به دوستم کمک کنم. این آخرین بار بود که با همچین جمله ای امتحان رو شروع می کردم.

2007-12-07T19:15:00.001+03:30

"رفتار من عادی است"
اما نمی دانم چرا
این روزها از دوستان و آشنایان
هر کس مرا می بینداز دور می گوید:
این روزها انگار
حال و هوای دیگری داری!
اما، من مثل هر روزم
با آن نشانه های ساده
و با همان امضا، همان نام
و با همان رفتار معمولی
مثل همیشه ساکت و آرام
این روزها تنها حس می کنم گاهی کمی گیجم!
گاهی کمی گنگم!
حس می کنم از روزهای پیش
قدری بیشتر
" این روزها را دوست می دارم"
گاهی از تو چه پنهان
با سنگها آواز می خوانم
و قدر بعضی لحظه ها را خوب می دانم
این روزها گاهی
از روز و ماه و سال
از تقویم
از روزنامه بی خبر هستم
حس می کنم گاهی کمی کمتر
گاهی شدیداً بیشتر هستم
حتی اگر می شد بگویم
این روزها گاهی خدا را هم
یک جور دیگر می پرستم
از جمله دیشب هم
دیگرتر از شبهای بی رحمانه دیگر بود:
من کاملاً تعطیل بودم!
اول نشستم خوب
جورابهایم را اتو کردم!؟
تنها حدود هفت فرسخ در اتاقم راه رفتم
با کفشهایم گفتگو کردم!؟
و بعد از آن هم
رفتم تمام نامه هایم را زیر و رو کردم
دنبال آن افسانه ی موهوم
دنبال آن مجهول گشت
مو سطر سطر نامه ها را جستجو کردم
چیزی ندیدم
تنها یکی از نامه هایم
بوی غریب و مبهمی می داد!؟
انگار
از لا به لای کاغذ تا خورده ی نامه
بوی تمام یاسهای آسمانی
احساس می شد،
دیشب دوباره بی تاب
در بین درختان تاب خوردم
از نردبان ابرها تا آسمان رفتم
در آسمان گشتم و جیبهایم را
از پاره های ابر پر کردم
جای شما خالی! یک لقمه از حجم سفید ابرهای ترد
یک پاره از مهتاب خوردم
دیشب پس از سی سال فهمیدم
که رنگ چشمانم کمی "میشی" است!!
و بر خلاف سالهای پیش
رنگ بنفش و ارغوانی را
از رنگ آبی دوست تر دارم!
دیشب برای اولین بار
دیدم که نام کوچکم دیگر
چندان بزرگ و هیبت آور نیست!این روزها دیگر
تعداد موهای سفیدم را نمی دانم،
گاهی برای یادبود لحظه ای کوچک
یک روز کامل جشن می گیرم،
گاهی صد بار در یک روز می میرم
حتی یک شاخه از محبوبه های شب
یک غنچه ی مریم برای مردنم کافی است!
گاهی نگاهم در تمام روز
با عابران ناشناس شهر
احساس گنگ آشنایی دارد
گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم را
آهنگ یک موسیقی غمگین هوایی می کند! اما
غیر از همین حسها که گفتم
و غیر از این رفتارهای معمولی
و غیر از این حال و هوای ساده و عادی
حال و هوا دیگری
" در دل ندارم"
"رفتار من عادی است"
قیصر امین پور

وبلاگ...دردسر

2007-12-07T19:07:00.001+03:30

احمقانه اس که برای نوشتن تو وبلاگم باید از فیلتر شکن استفاده کنم! چند بار هم به سرم زده که سرویس فارسی استفاده کنم.. ولی ینجا رو دوست دارم... دلم نمیاد :(

2007-11-17T21:00:00.001+03:30

سرفرازی شیرگیری مست عشقی فتنه ای
نزد جانان هوشیاری نزد خود دیوانه ای
خشم شکلی صلح جانی تلخ رویی شکرّی
من بدین خویشی ندیدم در جهان بیگانه ای

2007-11-07T12:11:00.001+03:30

آقای سیستانی امروز عمل می کنه. کاری از من بر نمی آد جز این که منتظر باشم.

2007-11-07T12:08:00.001+03:30

خیلی فرقه بین وقتی که زندگی تو رو دنبال خودش می کشه با وقتی که تو زندگی رو دنبال خودت می کشونی.

23 مهر روز حرکت وبلاگ ها

2007-10-11T15:51:00.000+03:30